كارگاه‌هاي آموزش دستورنامه رابرت (كادرها)

بخش 38. سوال ها و تقاضاها

2014-07-02T12:51:58Z

در ارتباط با كار در يك نشست،‌ اعضاء ممكن است بخواهند اطلاعاتي كسب كنند يا كاري انجام دهند يا داده باشند كه مستلزم كسب اجازه از مجمع است. هر عضو مي‌تواند انواع سؤال‌ها و تقاضا‌هاي در پي آمده را مطرح كند: (لف) سؤال پارلماني؛ (ب) تقاضاي توضيح؛ (پ) تقاضاي مجوز استرداد يا اصلاح پيشنهاد؛ (ت) تقاضاي قرائت مطبوعه؛ و (ث) و تقاضاي ساير.

خصوصيات توصيفي استاندارد

در ارتباط با تقاضا‌ها و تحقيق‌هاي ناشي از كار مجمع كه در بالا فهرست شد، قواعد زير كاربرد دارند:

1. تمام آن‌ها از هر پيشنهاد ديگري كه با مقاصدشان مرتبط باشند جلو مي‌افتند، و هرگاه هيچ پيشنهادي در دست بررسي نباشد مي‌توانند مطرح شوند. يك پيشنهاد در مورد تقاضايي كه در دست بررسي است از تمام پيشنهاد‌هاي فوريتي و از پيشنهادهاي ضمني ديگر عقب مي‌افتد.
2. تمام آن‌ها مي‌توانند در ارجاع به هر پيشنهاد يا وضعيت پارلماني كه از آن ناشي مي‌شوند به كار روند. هيچ پيشنهاد فرعي‌ نمي‌تواند در مورد آن‌ها كاربرد داشته باشد.
3. هرگاه مستلزم توجه فوري باشند اگر فرد ديگري صحن داشته باشد طبق دستور هستند.
4. سؤال پارلماني و تقاضاي توضيح به حمايت نياز ندارند. تقاضاهاي ديگر هم مستلزم حمايت نيستند، جز هنگامي كه رسماً توسط متقاضي تقاضا مطرح شوند. پيشنهاد تصديق تقاضاي عضو ديگر به حمايت نياز ندارد،‌ چون دو عضو اظهار علاقه كرده‌اند كه مسأله مطرح شود - متقاضي تقاضا و طراح پيشنهاد.
5. هيچ كدام قابل مذاكره نيستند.
6. هيچ كدام قابل اصلاح نيستند.
7. براي سؤال پارلماني و تقاضاي توضيح اخذ رأي نمي‌شود. بقيه‌ي تقاضا‌ها به اكثريت آراء نياز دارند تا تأييد شوند، و بيشتر با اجماع عمومي مورد توافق قرار مي‌گيرند. وقتي براي تجديد پيشنهاد خيلي دير شده باشد،‌ تأييد مجوز استرداد يك پيشنهاد تجديد‌نظر (ص. 306، س. 16 تا 20)، يا استرداد يك اخطار قبلي يك پيشنهاد مطرح شده‌اي كه مستلزم چنين اخطاري بوده است (ص. 116تا 118)، به اتفاق آراء نياز خواهد داشت.
8.. سؤال پارلماني وتقاضاي توضيح موضوع تجديد‌نظر واقع نمي‌شوند. رأي در مورد تقاضاي مجوز اصلاح يك پيشنهاد، قرائت مطبوعه، و تقاضاي ساير مي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد. در مورد تقاضاي مجوز استرداد يك پيشنهاد،‌ فقط رأي منفي مي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد.

قواعد و توضيح‌ بيشتر (همراه با شكل‌ها)

الف. سؤال پارلماني. سؤال پارلماني پرسشي است كه رئيس را مخاطب قرار مي‌دهد تا در خصوص مطلبي از قانون پارلمان يا قواعد سازمان مربوط به موضوع در دست بررسي اطلاعاتي كسب كند. پاسخگويي به چنين پرسش‌هايي، وقتي به يك عضو كمك كند تا پيشنهاد مناسبي مطرح سازد،‌ اخطار دستور مناسبي بدهد،‌ يا وضعيت پارلماني يا تأثير يك پيشنهاد را درك كند، وظيفه‌ رئيس است. با اين حال،‌ رئيس مجبور نيست به پرسش‌هاي فرضي پاسخ بدهد.
براي طرح يك سؤال، سؤال كننده برمي‌خيزد،‌ و كسب صحن مي‌كند،‌ و خطاب به رئيس مي‌گويد:

عضو الف: خانم رئيس، سؤال پارلماني دارم. [يا «سؤال پارلماني،‌ لطفاً»].
رئيس: عضو محترم سؤال پارلماني مطرح مي‌كند. بفرماييد.
عضو الف: آيا الآن طرح پيشنهاد كفايت مذاكره د‌ر دستور است؟

پاسخ رئيس به سؤال پارلماني موضوع فرجام‌خواهي نخواهد بود،‌ چون يك نظر است و نه يك حكم. به هر حال، عضو حق دارد برعكس آن نظر عمل كند، و اگر حكم خارج از دستور صادر شد، چنان حكمي را فرجام خواهي كند. اگر يك سؤال پارلماني وقتي كه عضو ديگري صحن دارد مطرح شود و به پاسخ فوري نياز نداشته باشد،‌ رئيس مي‌تواند پاسخ را تا انقضاي صحن به تأخير بياندازد.

ب. تقاضاي توضيح. يك تقاضاي توضيح درخواستي از رئيس، يا از طريق او از مقام يا عضوي ديگر است براي اطلاعات مرتبط با موضوع در دست بررسي اما نه در ارتباط با رويه‌ي پارلماني. خطاب به رئيس، مانند سؤال پارلماني به شرح زير عمل مي‌شود:

عضو الف: آقاي رئيس، تقاضاي توضيح دارم. [يا،‌ «تقاضاي توضيح»].
رئيس: عضو محترم تقاضاي توضيح دارد. بفرماييد..
عضو الف: آيا نمايندگان كنوانسيون در اين نشست گزارش خواهند داد؟

يا:

عضو الف: اين پيشنهادها هزينه‌ها را افزايش خواهد داد. آيا خزانه دارد تراز مالي را اعلام مي‌كند؟‌

اگر عضوي كه صحبت مي‌كند مخاطب تقاضاي توضيح باشد، متقاضي مي‌توان شكل زير را به كار ببرد:

عضو الف: خانم رئيس، عضو محترم اجازه‌ي يك سؤال را خواهد داد؟

يا:

عضو الف: آقاي رئيس، از عضو محترم تقاضاي توضيح دارم. .

اگر ناطق با قطع نطقش راضي باشد، زمان صرف شده از وقت مجاز او كسر خواهد شد. بنا بر اين، رئيس از ناطق مي‌پرسد آيا مايل است نطقش قطع شود، و اگر مايل بود،‌ به متقاضي مي‌گويد شروع كند. هرچند رئيس معمولاً در جريان تبادل‌هاي بعدي ساكت باقي مي‌ماند،‌ سؤال، جواب، و نتايج اين مذاكره از طريق طرف ثالث رئيس صورت مي‌پذيرد. براي حفظ نزاكت، اعضاء مجاز نيستند به طور مستقيم با يكديگر بحث كنند.
تقاضايي از اين نوع مي‌تواند به منظور تذكر يك نكته به ناطق يا رد موضع او نيز مطرح شود؛ اما هميشه بايد در قالب سؤال ارايه شود.

پ. تقاضاي مجوز استرداد يا اصلاح يك پيشنهاد. شرايط پس‌گيري يا اصلاح يك پيشنهاد بستگي به اين دارد كه پيشنهاد دهنده چقدر زود تمايلش به پس‌گيري يا اصلاح پيشنهادش را مطرح كند. كسب اجازه براي انجام چنين كاري فقط وقتي الزامي است كه پيشنهاد مربوط به او از سوي رئيس به عنوان يك پيشنهاد در دست بررسي قرائت شده باشد.
يك پيشنهاد پيش از آنكه از سوي رئيس قرائت شود، در تملك پيشنهاد دهنده است، كه مي‌تواند آن را پس بگيرد يا اصلاح كند بدون اينكه رضايت كسي را بخواهد. به اين ترتيب، در فاصله‌ي كوتاه بين طرح يك پيشنهاد و زماني كه رئيس با قرائت آن پيشنهاد را در برابر مجمع قرار مي‌دهد،‌ پيشنهاد دهنده مي‌تواند پيشنهاد خود را به شكل زير پس بگيرد:

عضو الف (كه پيشنهاد داده): خانم رئيس، پيشنهاد را پس مي‌گيرم.

يا:

عضو الف (كه پيشنهاد داده): آقاي رئيس، مايلم پيشنهادم را با خط زدن كلمه‌ي «درخواست»‌ و گنجاندن كلمه‌ي «اصرار» اصلاح كنم.

در همان فاصله نيز، عضو ديگر مي‌تواند بپرسد آيا پيشنهاد دهنده مايل است پيشنهادش را پس بگيرد يا اصلاح آن را بپذيرد، درخواستي كه پيشنهاد دهنده مي‌تواند آن را بپذيرد يا رد كند. در يك چنين موردي رئيس هم اعلام مي‌كند؛ «پيشنهاد پس‌گرفته شد»، يا پيشنهاد اصلاح شده را قرائت مي‌كند. اگر پيشنهادي اصلاح شود، حمايت كننده مي‌تواند حمايت خود را پس بگيرد. وقتي حمايت كننده حمايت خود را از يك پيشنهاد اصلاح شده پس گرفت، عضوي كه اصلاحيه داده،‌ در واقع از آن حمايت كرده است.
پس از قرائت يك پيشنهاد از سوي رئيس،‌ آن پيشنهاد به نشست به عنوان يك كل تعلق دارد، و پيشنهاد دهنده مي‌بايست اجازه‌ مجمع براي پس‌گيري يا اصلاح پيشنهاد خودش را، طبق قواعدي كه در خصوصيات استاندارد 1 تا 8 بالا بيان شد، درخواست كند. در چنين حالتي رويه به شرح زير است.
براي استرداد پيشنهادي كه در برابر مجمع قرار دارد، عضوي كه آن را طرح كرده مي‌تواند از شكل زير استفاده كند:‌

عضو الف (كه پيشنهاد داده): خانم رئيس، تقاضاي مجوز استرداد پيشنهاد را دارم.

رئيس ابتداء با اين مورد به عنوان تقاضاي يك توافق عمومي برخورد مي‌كند. يعني اگر هيچكس مخالفت نكند، اعلانش اين است:

رئيس: اگر مخالفتي نباشد [مكث] پيشنهاد پس گرفته مي‌شود.

اگر مخالفتي باشد،‌ رئيس طبق صلاحديد خودش مي‌تواند تأييد تقاضا را به رأي بگذارد، يا هر عضو ديگر به جز متقاضي مي‌تواند پيشنهاد كند كه «با تقاضاي مجوز استرداد پيشنهاد موافقت شود». اگر عضوي غير از متقاضي پيشنهاد كند،‌ نيازي به حمايت ندارد، زيرا طراح پيشنهاد تأييد مجوز و متقاضي مجوز مطمئناً هر دو طرفدار اين نكته هستند.
تقاضاي مجوز استرداد يك پيشنهاد، يا طرح پيشنهادي مبني بر تأييد اين تقاضا،‌ در هر زماني پيش از آنكه اخذ رأي در مورد آن آغاز شده باشد، حتي اگر آن پيشنهاد اصلاح شده باشد، و حتي اگر پيشنهاد‌هاي فرعي يا ضمني در دست بررسي باشند، مي‌تواند مطرح شود. اگر پيشنهاد اصلي پس گرفته شود تمام چنين پيشنهادهايي كه به پيشنهاد اصلي وابسته هستند، متوقف مي‌شوند و ديگر نيازي به تعيين تكليف ندارند. هر عضوي مي‌تواند پيشنهاد كند كه طراح يك پيشنهاد تقاضاي مجوز استرداد پيشنهاد خود را مطرح كند، و پيشنهاد كننده، طبق انتخاب خودش مي‌تواند بپذيريد يا نپذيرد.
پس از آنكه يك موضوع تفكيك شد،‌ يك يا چند بخش آن مي‌تواند بدون تأثير بر ساير بخش‌ها پس‌گيري شود. يك پيشنهاد تجديدنظر (37)،‌ يا يك اطلاعيه‌ي قبلي در مورد يك پيشنهاد مطرح شده‌اي كه به چنين اطلاعيه‌اي نياز دارد (ص.18 - 116)، پس از آنكه براي تجديد خيلي دير شده باشد، نمي‌توانند پس‌گيري شوند مگر با اجماعي عمومي.
بعد از پس‌گيري يك پيشنهاد، وضعيت چنان مي‌شود كه انگار اصلاً مطرح نشده بوده است؛ بنا بر اين، همان پيشنهاد مي‌تواند در همان نشست دوباره مطرح شود.
براي تعديل يك پيشنهاد پس از قرائت از سوي رئيس،‌ پيشنهاد دهنده، مانند مورد پس‌گيري يك پيشنهاد، تقاضاي مجوز اين كار را مطرح مي‌كند. اگر مخالفتي نباشد،‌ رئيس پيشنهاد تعديل شده را قرائت مي‌كند. اگر كسي مخالفت كند،‌ در آن صورت رئيس بايد تعيين كند كه آيا يك اصلاحيه‌ معادل تعديل درخواستي مي‌تواند در دستور باشد يا نه. اگر نباشد، تعديل نبايد مطرح شود مگر آنكه پيشنهاد تعليق قواعد مطرح شده و به تصويب برسد. اگر پيشنهاد براي چنان اصلاحيه‌اي طبق دستور باشد، رئيس مي‌تواند آن را فرض بگيرد يا هر عضوي مي‌تواند به صورت رسمي آن را مطرح كند. اين اصلاحيه اگر از سوي همان كسي كه در اصل درخواست تعديل كرده بود طرح شود نياز به حمايت دارد. قواعد ناظر بر اصلاحيه‌ها دنيال مي‌شوند (بنگريد به 12). يك پيشنهاد در دست برسي، حتي اگر پيشنهاد دهنده اعلام كند كه اصلاحيه را «مي‌پذيريد»، فقط با رأي يا اجماع عمومي مجمع مي‌تواند اصلاح شود. (نيز بنگريد به «اصلاحات دوستانه» در ص 154)

ت. تقاضاي قرائت مطبوعه. اگر عضوي مخالفت كند، يك عضو حق ندارد بدون كسب مجوز از مجمع، به عنوان بخشي از نطق خود از روي روزنامه يا كتاب بخواند - يا از منشي بخواهد چنين كند. اين قاعده عليه استفاده از قرائت مطالب به عنوان وسيله‌اي براي كش دادن به مذاكره و به تأخير انداختن كارهاست. با اين حال، دادن اجازه‌ي قرائت گزيده‌هاي چاپي مرتبط و كوتاه به اعضاء در جريان مذاكره تا حدي كه سوءاستفاده از موقعيت نباشد مرسوم است. اگر عضوي تمايل به چنين كاري داشته باشد، ضمن سخنراني در مذاكره، مي‌تواند بگويد: «اگر مخالفتي نيست، مي‌خواهم . . . [توضيح ماهيت و حجم مطلب] را قرائت كنم». اين عضو سپس مي‌تواند مطلب را بخواند مگر آنكه عضو ديگري مخالفت كند. در چنين موردي، در هر زمان تا وقتي كه سخنران قرائتش را تمام كند،‌ عضو ديگر مي‌تواند با مخالفت خود، كه بايد خطاب به رئيس باشد سخن او را قطع كند. يا،‌ اگر سخنران تمايل به قرائت نوشته‌ دارد، او مي‌تواند به طور رسمي تقاضاي مجوز كند: «آقاي رئيس، تقاضاي مجوز قرائت . . . [به اختصار نوشته را شرح مي‌دهد] را دارم»؛ و رئيس سپس مي‌پرسد مخالفتي هست. در هر دو حال، اگر مخالفتي باشد، رئيس مي‌تواند طبق نظر خودش، اعطاء مجوز را به رأي بگذارد، يا هر عضوي مي‌تواند پيشنهاد «اعطاء مجوز قرائت مطبوعه» را مطرح كند. چنين پيشنهادي به حمايت نياز ندارد مگر آنكه از سوي كسي مطرح شده باشد كه متقاضي مجوز است. اقدام مجمع مبني بر اعطاء مجوز قرائت مي‌تواند در هر زمان در تا خاتمه‌ي قرائت مطبوعه مورد تجديد نظر قرار بگيرد.

بند مذكور فقط در مورد نوشته‌ها يا اسنادي كاربرد دارد كه براي اقدام در برابر مجمع مطرح نشده باشد. هرگاه نوشته‌اي براي اقدام در برابر مجمع مطرح شود، حق هر عضو است كه آن نوشته يك بار قرائت شود؛ و، اگر مذاكره يا اصلاحيه‌اي در كار باشد، پيش از اخذ رأي از اعضاء بايد بار ديگر قرائت شود. به جز آنچه كه گفته شد، هيچ عضوي حق ندارد بدون كسب اجازه از مجمع چيزي قرائت كند. اما هرگاه عضوي درخواست كند سندي كه در نزد مجمع است قرائت شود - طبعاً به خاطر كسب اطلاعات و نه به تأخير انداختن كارها - و هيچ كس هم مخالفت نكند، رئيس معمولاً بايد اجازه‌ي قرائت را صادر كند. اگر مخالفتي باشد، اكثريت آراء لازم است تا اجازه‌ي قرائت صادر شود. اگر هنگام قرائت نوشته‌ در دست بررسي عضوي از سالن غائب باشد، حتي غيبت موجه، نمي‌تواند بر قرائت دوباره‌ آن اصرار كند؛ در اين حالت، منافع مجمع از منافع يك عضو واحد بسيار مهم‌تر است.

ث. تقاضاي ساير. هرگاه عضوي تمايل به طرح تقاضايي داشته باشد كه تحت چهار نوع تقاضاي مذكور نگنجد - به عنوان نمونه، تقاضاي بيان برخي نكات يا ارايه‌ي يك سخنراني در زماني كه موضوعي در دست بررسي نيست - برمي‌خيزد، خطاب به رئيس، و، به محض آنكه توجه رئيس معطوف به او شد، درخواست خود را بيان مي‌كند. هرچند لازم نيست منتظر بماند تا تخصيص صحن شود و مي‌تواند خواسته‌ خود را حتي وقتي كه عضو ديگري صحن گرفته باشد‌،‌ بيان كند، اما هرگز نبايد سخن عضو ديگر را قطع كند مگر آنكه فوريت مسأله آن را توجيه نمايد. به طور كلي، چنين مسائلي با اجماع عمومي يا به صورت غيررسمي حل و فصل مي‌شوند، اما اگر مخالفتي باشد، براي تأييد تقاضا مي‌توان يك پيشنهاد مطرح كرد. اگر توضيحي لازم باشد، مي‌تواند درخواست يا داده شود، اما نبايد به مذاكره بيانجامد.

بخش 32. تقاضاي معافيت از وظيفه

2014-06-11T13:10:58Z

گاهي اوقات ممكن است آئين‌نامه‌هاي يك انجمن وظايف خاصي را وراي پرداخت ِصرف حق عضويت بر عهده‌ي اعضاء بگذارد. ممكن است اعضاء ملزم شوند در تعدادي از نشست‌ها حضور يابند، سخنراني يا نوشته‌اي را آماده كنند، در كميته‌ها خدماتي انجام دهند، يا حتي اگر انتخاب شدند سمتي را بپذيرند. در اين موارد،‌ يك عضو،‌ حقاً، نمي‌تواند چنين وظيفه‌ يا تقاضايي را رد كند تا از آن راحت شود،‌ اما مي‌تواند اين موضوع را از مجمع درخواست كند. چنين درخواستي،‌ به شرطي كه آئين‌نامه‌ها رويه‌ي ديگري مقرر نكرده باشند، مي‌تواند با توافق عمومي مورد موافقت قرار بگيرد، يا پيشنهادي با آن مضمون، كه قابل‌مذاكره و قابل‌اصلاح است،‌ مي‌تواند ارايه شود.

خصوصيات توصيفي استاندارد

يك تقاضاي معافيت از وظيفه:
1. از هر پيشنهادي كه به منظور او مربوط باشد جلو مي‌افتد و نيز مي‌تواند هر زمان كه هيچ پيشنهادي در دست بررسي نباشد مطرح شود. يك پيشنهاد در مورد تقاضائي كه در دست بررسي است از تمام پيشنهادهاي فرعي به جز پيشنهاد تعويق نامشخص، از تمام پيشنهادهاي فوريتي،‌ و ساير پيشنهادهاي ضمني عقب مي‌افتد.

2. مي‌تواند در ارجاع به هر پيشنهاد يا وضعيت پارلماني كه از آن ناشي مي‌شود به كار رود. تمام پيشنهادهاي فرعي به جز تعويق نامشخص در مورد آن به كار مي‌روند.

3. وقتي كس ديگري صحن داشته باشد در صورتي كه مستلزم توجه فوري باشد طبق دستور است.

4. به جز وقتي كه به صورت رسمي از سوي متقاضي تقاضا ارايه شده باشد نياز به حمايت ندارد. يك پيشنهاد مبني بر موافقت با تقاضا از سوي عضو ديگر نياز به حمايت ندارد زيرا متقاضي تقاضا و دهنده‌ي پيشنهاد- دو عضو- تمايل دارند كه درخواست مورد بررسي قرار بگيرد.

5. قابل مذاكره است.

6. قابل اصلاح است.

7. نياز به اكثريت آراء دارد، اما بيشتر با توافق عمومي تعيين تكليف مي‌شود.

8. وقتي عضو متقاضي معافيت از وظيفه از اقدام صورت گرفته در مورد تقاضايش مطلع شده باشد، فقط يك رأي منفي مي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد.

قواعد و توضيح بيشتر
اگر يك وظيفه اجباري نباشد‌،‌ يك عضو مي‌تواند هنگامي كه براي آن نامزدش مي‌كنند يا، اگر در آن هنگام غائب باشد، وقتي اول بار از انتخاب يا انتصاب خود با خبر شد، نپذيرد. خارج از جريان برگزاري نشست، چنين اعلان امتناعي مي‌تواند خطاب به منشي يا قدرت انتصاب كننده صادر شود. چون در اين مورد وظيفه اجباري نيست، هيچ پيشنهادي هم براي معافيت عضو لازم نيست.

عضوي كه هنگام اطلاع احتمالي از نامزد كردنش براي يك وظيفه ساكت باقي بماند به عنوان موافق قلمداد مي‌شود،‌ و به اين ترتيب خودش را تحت همان الزام‌هايي قرار مي‌دهد كه انگار با صراحت پذيرفته است.

اگر عضوي كه سمتي، عضويت در كميته‌اي، يا وظايف ديگري را پذيرفته دريابد كه قادر به انجام آن نيست، بايد استعفاي خودش را - معمولاً به صورت مكتوب - تقديم منشي يا قدرت انتصابي كند. با انجام اين كار،‌ او در واقع تقاضاي معافيت از يك وظيفه كرده است. رئيس، در جريان قرائت يا اعلام استعفا، ‌مي‌تواند پيشنهاد «استعفا پذيرفته‌ شود» را فرض بگيرد.

وظايف يك سمت نبايد تا پذيرش و اجراي استعفا، يا دست كم طي يك مدت معقول براي پذيرش آن، رها شود.
تقاضا‌ي معافيت از وظيفه‌اي كه براي كاركرد انجمن يا مجمع اساسي باشد، و همينطور احراز سمت خالي‌ِ ايجاد شده به خاطر پذيرش استعفا، يك تقاضاي فوري است كه سازماندهي مجمع را تحت تأثير قرار مي‌دهد. در چنين مواردي، مجمع مي‌تواند بلافاصله نسبت به احراز سمت خالي اقدام كند، مگر آنكه به صدور اخطار نياز باشد يا آئين‌نامه‌‌ها نحو‌ه‌ي ديگري مقرر كرده‌ باشند. در مورد استعفا از سمت، مجمع نمي‌تواند نسبت به احراز سمت خالي بلافاصله اقدام كند، زيرا اخطار لازم است، مگر آنكه آئين‌نامه‌ها رويه‌ي ديگري را مقرر كرده باشند. اما اگر عضو انتخاب شود و نپذيريد، براي تكميل انتخاب در همان نشست يا نشست بعدي، صدور اطلاعيه لازم نيست (بنگريد به ص.430).

استعفا از عضويت. عضوي را كه در پرداخت حق عضويت خود معروف است، نمي‌توان مجبور به تمديد عضويت كرد به نحوي كه الزام‌هاي اضافي ايجاد شود. استعفاي وي بايد بي‌درنگ پذيرفته شود،‌ وگر نه، بعد از ارسال استعفا، به شرطي كه از امتيازهاي عضويت استفاده نكند،‌ هيچ الزامي نخواهد داشت. اين امر در مورد اعضائي كه حق عضويت خود را تا هنگام استعفا پرداخت نكرده باشند،‌ تفاوت مي‌كند. تا وقتي بدهي خود را تسويه نكرده باشند،‌ انجمن هيچ الزامي براي پذيرش استعفا ندارد،‌ و مبلغ پرداختي مي‌تواند افزايش هم بيابد. اگر بدهي‌ها در يك فرصت معقول پرداخت نشود، انجمن به جاي پذيرش استعفا مي‌تواند آنان را اخراج كند. استعفايي كه براي فرار از بدهي داده شده باشد پذيرفته نيست. مطالبات را مي‌توان مطالبه كرد، و دعوا، به نحوي كه انگار استعفايي ارسال نشده باشد، اقامه مي‌شود.

بخش 31. پيشنهادهاي مربوط به معرفي نامزدها

2014-06-11T13:08:25Z

وقتي يك انتخابات در جريان است، يك عضو ممكن است علاقمند باشد پيشنهادي براي تعيين روش معرفي نامزدها (اگر در آئين‌نامه‌ و دستورنامه قيد نشده باشد)مطرح كند. اعضاء همچنين ممكن است بخواهند پيشنهاد خاتمه يا افتتاح مجدد معرفي نامزدها را ارايه دهند.

خصوصيات توصيفي استاندارد

پيشنهادهاي ضمني مربوط به معرفي نامزدها:

1. از انتخابات در جريان كه نامزدها براي آن معرفي مي‌شوند جلو مي‌افتند. (با اين وجود، اگر عضوي صحن مي‌خواهد تا نامزدي معرفي كند، پيشنهاد خاتمه‌ي معرفي نامزدها خارج از دستور است). از پيشنهادهاي فوريتي، و از پيشنهاد روي ‌ميز‌ گذاري عقب مي‌افتند، و

2. در مورد هر انتخابات در جرياني به كار مي‌روند. هيچ پيشنهاد فرعي به جز پيشنهاد اصلاح نمي‌تواند در مورد آن‌ها به كار رود.

3. وقتي كس ديگري صحن داشته باشد خارج از دستور هستند.

4. بايد حمايت شوند.

5. غير قابل مذاكره هستند.

6. قابل اصلاح هستند.

7. به اكثريت آراء نياز دارند، مگر پيشنهادي مبني بر خاتمه‌ي معرفي نامزدها، كه به دو سوم آراء نياز دارد زيرا (الف) تصويب آن اعضاء‌ را از يك حق اساس محروم مي‌كند؛ و (ب) مجمع بايد از تلاش يك اكثريت موقت براي سوء استفاده از قدرت به منظور خاتمه دادن به معرفي نامزدها ممانعت كند.

8. مي‌توانند مورد تجديد نظر قرار بگيرند، به جز پيشنهاد مبني بر خاتمه دادن به معرفي نامزدها، يا رأي مثبت به يك پيشنهاد مبني بر افتتاح مجدد معرفي نامزدها. (در موارد اخير، همان نتيجه با پيشنهاد مخالف يا تجديد پيشنهاد حاصل مي‌شود).

قواعد و توضيح بيشتر

پيشنهادهايي براي توصيف روش‌هاي معرفي نامزد. اگر آئين‌نامه‌ها يا قواعد و مجمع هيچ روشي براي معرفي نامزدها مقرر نكرده باشند، هركس مي‌تواند پيشنهاد بيان روش معرفي نامزد احراز يك سمت مطرح كند. وقتي روش‌هاي متفاوت مطرح باشد، ‌مي‌توان به عنوان اصلاحيه ارايه شوند، اما با آن‌ها بيشتر به عنوان پر كردن جاهاي خالي برخورد مي‌شود (ص. 60 - 155). در آن صورت،‌ رأي‌گيري در مورد روش‌هاي پيشنهادي مختلف معرفي نامزد به ترتيب عبارتند از؛ (الف) به وسيله‌ي رئيس؛ (ب) از طريق صحن (گاهي «معرفي باز» ناميده مي‌شود)؛ (پ) به وسيله‌‌ي يك كميته؛ (ت) با برگه؛ و (ث) با نامه (بنگريد 46). بايد خاطر نشان شود كه در انجمن‌هاي متوسط تمام اين روش‌ها مناسب يا مطلوب نيستند.

پيشنهاد خاتمه‌ي معرفي نامزدها يا افتتاح دوباره‌ي آن. در يك انجمن متوسط پيشنهاد خاتمه بخشيدن به معرفي نامزدها بخش ضروري از رويه‌ي برگزاري انتخابات نيست و معمولاً‌ نبايد مطرح شود. وقتي نامزدها از طريق يك كميته يا از طريق صحن مجمع معرفي شده باشند،‌ رئيس بايد بپرسد كه آيا باز هم نامزدي هست يا نه؛‌ و اگر پاسخي نباشد،‌ اعلام مي‌كند كه معرفي نامزدها خاتمه مي‌يابد. در تشكل‌هاي بسيار بزرگ،‌ رسميت پيشنهاد خاتمه‌ي معرفي نامزدها مجاز است،‌ اما اين پيشنهاد تا وقتي يك فرصت معقول براي معرفي نامزده‌ها داده نشده باشد خارج از نظام‌نامه است؛ و همانطور كه در بالا گفته شد، اگر عضوي دنبال كسب نوبت باشد تا نامزد ديگري معرفي كند،‌ نيز طبق نظام‌نامه نيست،‌ و هميشه به دو سوم آراء نياز دارد. وقتي كسي علاقه‌اي براي معرفي نامزد ديگر نداشته باشد،‌ طرح اين پيشنهاد بي‌ فايده است.

يك مورد استفاده مشروع از پيشنهاد خاتمه دادن به معرفي نامزدها،‌ به عنوان نمونه،‌ مي‌تواند پايان دادن به تأخير در برگزاري انتخابات به خاطر معرفي نامزد‌هايي باشد كه فقط براي اداي احترام به اشخاصي كه شانسي براي انتخاب شدن ندارند معرفي مي‌شوند.

هرگاه به هر دليلي بخواهند دوباره نامزد معرفي كنند، اين كار با اكثريت آراء‌ موافق صورت مي‌پذيرد.
زمان مقرر براي خاتمه و افتتاح دوباره‌ي معرفي نامزدها مي‌تواند در خود پيشنهاد مشخص يا با اصلاحيه‌اي به آن افزوده شود.

بخش 30. پيشنهادهاي مربوط به روش‌هاي رأي‌گيري

2014-06-11T13:06:20Z

هدف اين پيشنهادها كسب رأي در مورد بعضي از اشكال رأي‌گيري به جز رأي‌گيري شفاهي يا تشكيك آراء (قيام و قعود)، يا خاتمه و افتتاح مجدد اخذ رأي است. اين پيشنهادها پيشنهادهاي راجع به رأي‌گيري با ورقه، رأي‌گيري از روي فهرست، و رأي‌گيري قيامي براي شمارش (از سوي صندوقداران) را در بر مي‌گيرند. همچنين، روش‌هاي رأي‌گيري غيرمعمول مانند استفاده از برگه‌هاي سياه و سفيد يا امضاء برگه را شامل مي‌شوند (بنگريد به ص.405 تا 406).

خصوصيات توصيفي استاندارد

پيشنهادهاي ضمني مربوطه به روش‌هاي اخذ و شمارش آرا:

1. از پيشنهادي كه در دست رأي‌گيري است يا قرار است به رأي گذاشته شود جلو مي‌افتند. وقتي در مورد رأيي كه تازه اخذ شده به كار روند، مي‌توانند تا زماني كه پيشنهاد بعدي قرائت شود، و نه پس از قرائت آن، مطرح شوند. در حاليكه دستور كفايت مذاكره در مورد آرايي كه اين پيشنهاد‌ها در مورد آن‌ها به كار مي‌روند، نافذ باشد، مي‌توانند مطرح شوند. آن‌ها از پيشنهاد‌هاي فوريتي و از پيشنهاد روي ‌ميز گذاري‌ مطرح شده در زماني كه هنوز موضوعي كه به خاطرش مطرح شده‌اند در دست بررسي باشد، عقب مي‌افتند. خارج از دستور است پيشنهاد شود كه همان موضوع اخذ‌ رأي شده دوباره به شكل‌هاي ديگري اخذ رأي شود.

2. مي‌توانند در مورد هر پيشنهادي كه مجمع مي‌خواهد در باره‌ي آن رأي گيري كند به كار روند. هيچ پيشنهاد فرعي‌اي نمي‌تواند در مورد آن‌ها به كار رود به جز پيشنهاد اصلاح.

3. وقتي كس ديگري صحن داشته باشد خارج از دستور هستند.

4. بايد حمايت شوند.

5. قابل‌مذاكره نيستند.

6. قبل اصلاح هستند

7. به اكثريت آراء نياز دارند، جز پيشنهاد خاتمه اخذ رأي كه به دو سوم آراء نياز خواهد داشت.

8. قابل تجديد نظر هستند، به جز پيشنهاد خاتمه اخذ رأي يا رأي مثبت به افتتاح مجدد اخذ رأي. (در موارد اخير، همان نتيجه با تجديد پيشنهاد يا پيشنهاد مخالف مي‌تواند حاصل شود).

قواعد و توضيح بيشتر

روش‌هاي رأي‌گيري. در عمل، مي‌توان به صورت غيررسمي در مورد روش اخذ رأي به توافق رسيد. اما هنگامي كه روش‌هاي متفاوت پيشنهاد شوند، در مورد آن‌ها نه به عنوان اصلاحيه‌ بلكه به عنوان پركردن جاي خالي برخورد مي‌شود، و در مرحله‌ي اول در مورد روشي رأگيري مي‌شود كه بيشتر مواقع مورد استفاده قرار مي‌گيرد. (در مورد روش‌هاي اخذ رأي بنگريد به ص.42 تا 51؛ 45).

عضوي كه اعتقاد دارد رأي‌گيري مخفي ترجمان حقيقي‌تري از اراده‌ مجمع در مورد موضوع در دست بررسي را بيان مي‌كند مي‌تواند پيشنهاد دهد كه با برگه رأي‌گيري شود (در ارتباط با دستور مبني بر شمارده شدن آراء بنگريد به ص.50، تا 69، ص.396؛ نيز بنگريد به رأي‌گيري از روي فهرست، ص. 405)

خاتمه يا افتتاح مجدد اخذ رأي. معمولاً بهتر است كه خاتمه اخذ رأي به رئيس محول شود. وقتي رأي با برگه گرفته مي‌شود، به محض آنكه رئيس فكر كند تمام كساني كه مي‌خواستند رأي بدهند داده‌اند، مي‌پرسد آيا همه رأي دادند. اگر پاسخي نباشد، اعلام مي‌كند كه اخذ رأي خاتمه يافت، و صندوقداران به شمارش آراء مي‌پردازند.

اگر هنگامي كه رأ‌ي‌گيري به طور طبيعي تمام شده باشد پيشنهادي مبني بر خاتمه اخذ رأي مطرح شود، رئيس مي‌تواند با اين پيشنهاد به عنوان تقاضاي موافقت عمومي برخورد كند و خاطر نشان سازد كه اخذ رأي خاتمه يافت. در هر حال، يك پيشنهاد رسمي براي خاتمه اخذ رأي نبايد به رسميت شناخته شود مگر آنكه احتمالاً همه رأي داده باشند. مانند پيشنهاد‌هاي مربوط به ختم مذاكره يا اصلاحيه، پيشنهاد خاتمه اخذ رأي به دو سوم آراء نياز دارد.

اگر اعضاء پس از آن داخل شوند و تمايل با افتتاح مجدد اخذ رأي وجود داشته باشد، مي‌توان با اكثريت آراء اخذ رأي را افتتاح مجدد كرد.

ساعتي كه اخذ رأي بايد مختوم يا افتتاح مجدد شود بايد در پيشنهاد مشخص شده باشد يا با اصلاحيه افزوده شود.

بخش 29. تشكيك آرا

2014-06-11T13:02:50Z

هرگاه عضوي نسبت به نتيجه‌ رأي صوتي (شفاهي) يا اخذ رأي با بلند كردن دست ترديد داشته باشد - چه نتيجه‌ي آراء نزديك به هم به نظر برسد و چه نسبت به ارقام ارايه شده از تعداد اعضاء رأي دهنده مردد باشد - مي‌تواند تقاضاي تشكيك آراء كند، كه به موجب آن اخذ رأي دوباره با قيام و قعود الزامي خواهد شد.

تجديد رأي‌گيري شفاهي از طريق بلند كردن دست تشكيك آراء محسوب نمي‌شود، زيرا در مجامع بزرگ ممكن است بلند كردن دست از قيام و قعود دقيق‌تر نباشد، و - حتي در يك نشست كوچك - قيام و قعود مي‌تواند در رأي دادن حداكثر تعداد اعضاء تأثير بيشتري بگذارد.

اگر، در يك رأي‌گيري شفاهي بدون نتيجه‌ي قطعي در يك نشست بسيار كوچك كه تمام حاضران مي‌توانند به راحتي يكديگر را ببينند، يك عضو، به جاي تشكيك، درخواست بلند كردن دست بكند، اين درخواست ماهيت يك تقاضا را دارد، و رئيس مي‌تواند رأي‌گيري را با بلند كردن دست تجديد كند، مگر آنكه يك تشكيك نيز مطرح شود. با اين وجود، پيش و پس از آنكه به اين ترتيب اخذ رأي شود، هر عضوي همچنان حق خواهد داشت تا اگر فكر كرد كه نتيجه‌ي قطعي‌‌تري خواهد گرفت، درخواست تشكيك كند.

خصوصيات توصيفي استاندارد

يك تشكيك آرا:

1. از هر پيشنهادي كه در دست رأي‌گيري باشد يا تازه رأي‌گيري شده باشد جلو مي‌افتد؛ بلافاصله بعد از اين رأي‌گيري، اما نه بعد از آنكه رئيس موضوع بعدي را براي رأي‌گيري قرائت كرده باشد، مي‌توان درخواست آن را مطرح كرد. از هيچ پيشنهادي عقب نمي‌افتند.

2. مي‌تواند در مورد هر پيشنهادي كه مجمع قرار است در مورد آن رأي شفاهي يا دستي بدهد به كار رود. هيچ پيشنهاد فرعي‌‌اي در مورد آن كاربرد ندارد.

3. بدون كسب صحن، وقتي ديگري كسب صحن كرده باشد و در هر زماني پس از آنكه پيشنهاد به رأي گذاشته شده باشد، حتي بعد از اعلام نتايج رأي‌گيري، در دستور است.

4. به حمايت نياز ندارد.

5. قابل‌مذاكره نيست.

6. قابل اصلاح نيست.

7. به اخذ رأي نياز ندارد، زيرا يك عضو منفرد نيز مي‌تواند تشكيك آراء كند.

8. نمي‌تواند تجديد‌نظر شود.

قواعد و توضيح‌ بيشتر

رويه‌ي تجديد رأي‌گيري. وقتي درخواست تشكيك مي‌شود، رئيس بي‌درنگ دوباره رأي‌گيري مي‌كند، ابتداء با قيام موافقان، بعد با قيام مخالفان. وقتي، هنگام قيام موافقان، براي رئيس روشن شود كه آراء نزديك به هم خواهد بود، مي‌تواند موافقان را بشمارد يا دستور شمارش بدهد. اگر عضوي تمايل داشته باشد كه رأي تشكيك شمارش شود، بايد پيشنهادي در اين زمينه مطرح كند كه به اكثريت آراء نياز دارد (نگا ك: ص. 49 تا 50، 396 تا 397؛ 30).

تجديد رأي‌گيري به ابتكار رئيس. رئيس مسؤليت دارد ترجمان دقيق اراده‌ مجمع را كسب كند. اگر او نسبت به نتيجه‌ يك رأي‌گيري اطمينان نداشته باشد يا احساس كند كه آن رأي اراده‌ مجمع را نشان نمي‌دهد، به خواست خود مي‌تواند دوباره با قيام و قعود اخذ رأي كند.

استفاده‌ي تأخيري. وقتي معلوم باشد كه رأي‌ پُر داده شده و ترديد منطقي نسبت به طرفي كه اكثريت كسب كرده وجود نداشته باشد، درخواست تشكيك آراء يك درخواست تأخيري است و رئيس نبايد اجازه دهد كه حق يك عضو براي تقاضاي تشكيك در جهت مزاحمت براي مجمع مورد سوءاستفاده قرار بگيرد.

شكل و نمونه

در حينِ، يا بلافاصله بعد از، آنكه رئيس نتايج اخذ رأي را اعلام مي‌كند كه: «موافقان [يا مخالفان] رأي آوردند و . . . »، يك عضو مي‌تواند بدون برخاستن و كسب صحن طرح تشكيك كند:

عضو: تشكيك!

يا؛

عضو: «تشكيك آرا.

يا؛

عضو: به نتيجه‌ آرا شك دارم.

رئيس در پاسخ به هريك از اين اشكال پاسخ مي‌دهد:

رئيس: تشكيك آرا شد.

رئيس سپس شروع به اخذ رأي با قيام و قعود مي‌كند.

بخش 28. بررسي بند بند

2014-06-11T13:00:50Z

بررسي يك گزارش يا يك پيشنهاد طولاني شامل مجموعه‌اي از قطعنامه‌ها، بندها، مواد، يا بخش‌هايي كه موضوع‌هاي آن‌ها به طور كامل جدا از هم نباشند، بدون پيشنهاد تفكيك موضوع، مي‌تواند با مذاكره در مورد قسمت‌هاي مختلف و اصلاح جداگانه‌ي آن‌ها آغاز شود. اگر رئيس جلسه با تمايل خودش چنين ترتيبي را ادامه ندهد و مجمع بخواهد كه چنين كند، دستور اين رويه با تصويب پيشنهاد بررسي بند بند داده خواهد شد. چند پيشنهاد اصلي متمايز در مورد موضوع‌هاي متفاوت نمي‌توانند به صورت بند بند مورد بررسي قرار بگيرند اگر يك عضو منفرد با اين كار مخالفت كند (به خصوصيت استاندارد شماره 8 در زير بنگريد).

خصوصيات توصيفي استاندارد

پيشنهاد ضمني بررسي بند بند:

1. از پيشنهاد اصلي و از پيشنهاد فرعي تعويق نامشخص جلو مي‌افتد. اگر در مورد يك اصلاحيه به كار رود، از آن اصلاحيه نيز جلو مي‌افتد؛ اما هنگامي كه يك اصلاحيه به يك پيشنهاد اصلي در دست بررسي باشد، در مورد آن پيشنهاد اصلي به كار نمي‌رود. از تمام پيشنهادهاي فرعي به جز تعويق نامشخص، اصلاح، و كميت مذاكره؛ از تمام پيشنهادهاي فوريتي؛ و از تمام پيشنهادي ضمني به كاربردني، عقب مي‌افتد.

2. مي‌تواند در مورد پيشنهادهاي اصلي و اصلاحيه‌هايي با چنان وزن و ساختاري به كار رود كه اين روش متناسب با آن‌ها باشد. هيچ پيشنهاد فرعي به جز اصلاح و (با نيت متوقف ساختن اصلاح آن) كفايت مذاكره نمي‌تواند به تنهايي در مورد آن كاربرد داشته باشد؛ اما هنگامي كه در دست بررسي باشد، پيشنهاد اصلي مي‌تواند ارجاع شود، به تعويق بيافتد، يا روي‌ميزگذاري شود، و اين پيشنهاد نيز همراه با پيشنهاد اصلي همان مسير را طي مي‌كند.

3. وقتي كس ديگري صحن گرفته باشد خارج از دستور است.

4. بايد حمايت شود.

5. غيرقابل‌مذاكره است.

6. قابل اصلاح است.

7. به اكثريت آراء نياز دارد.

8.. نمي‌تواند تجديد ‌نظر شود. اگر تصميم‌گيري شده باشد كه موضوع تفكيك ‌پذير به صورت بند بند مورد بررسي قرار بگيرد، حتي اگر يك عضو درخواست تفكيك موضوع كرده بوده باشد، طرح پيشنهاد يا درخواست تفكيك موضوع بسيار دير شده است.

قواعد و توضيح‌ بيشتر

تأثير بررسي بند بند. تأثير بررسي يك سند به صورت بند بند به اين شرح است: اگر عضوي حقوق خود براي مذاكره در مورد يك قسمت را تحت قواعد معمولي مورد استفاده قرار دهد، هر وقت مذاكره و اصلاح در مورد قسمت بعدي شروع شود، حق او براي مذاكره دوباره آغاز مي‌شود؛ هيچ رأيي براي تصويب گرفته نمي‌شود تا فرصت براي تكميل تمام قسمت‌ها با اصلاحيه فراهم شده باشد. تمام زيرقسمت‌هاي مجموعه‌ها تا رأي‌گيري نهايي مفتوح باقي مي‌مانند تا از امكان پيچيدگي‌هاي ناشي از اصلاح بندهاي قبلي كه بعد از اصلاح بند‌هاي بعدي ضرورت مي‌يابند - به ويژه در مورد آئين‌نامه‌ها - اجتناب شود.

مواردي كه رئيس اين روش را به كار مي‌برد. در جريان تصويب يك مجموعه آئين‌نامه يا مواد يك برنامه، بررسي بند بند يك رويه‌ي معمولي و معقول است، كه به عنوان يك امر بديهي به كار گرفته مي‌شود مگر آنكه مجمع طور ديگري مقرر كند. رئيس به ابتكار خودش مي‌تواند اين رويه را در مورد مطلب طولاني مقتضي اين روش به كار بگيرد، مگر آنكه فكر كند مجمع تمايل دارد در مورد موضوع به عنوان يك كل عمل نمايد؛ يا روش بررسي توسط توافق عمومي تعيين شود. اگر رئيس اين نكته را فراموش كند، يك عضو مي‌تواند پيشنهاد بدهد «كه قطعنامه به صورت بند بند بررسي شود».

پيشنهاد بررسي به صورت كل. اگر رئيس پيشنهاد بررسي بند بند را مطرح كند و يك عضو احساس كند كه با بررسي كلي موضوع در وقت صرفه‌جويي خواهد شد،‌ مي‌تواند پيشنهاد دهد «كه به صورت كل بررسي شود». همان قواعد‌ ناظر بر پيشنهاد بررسي بند بند در مورد اين پيشنهاد نيز حاكم است.

رويه‌ي بررسي بند بند. رويه‌ي بررسي بند بند از اين قرار است: عضوي كه پيشنهاد تصويب يك سند را مطرح كرده، منشي، يا مقام رياست (هر طور كه رئيس تصميم‌ بگيرد) نخستين زيرقسمت را قرائت مي‌كند، و توسط طرفدارش توضيح داده مي‌شود. سپس رئيس مي‌پرسد: «آيا بحث بيشتر يا اصلاحيه‌اي در مورد اين بند (يا اين «بخش» و غيره) وجود دارد؟». وقتي بحث يا اصلاحيه‌ ديگري در مورد بند اول نباشد، بند بعدي مورد بررسي قرار مي‌گيرد. اصلاحيه‌ها به ترتيبي كه مطرح ‌شوند به رأي گذاشته مي‌شوند، اما در آن زمان در مورد هيچ يك از بند‌هاي اصلاح شده كاري (به عنوان تصويب يا رد نهايي) صورت نمي‌گيرد. پس از بررسي تمام قسمت‌ها، رئيس كل سند را در معرض اصلاح قرار مي‌دهد. در اين زمان قسمت‌هاي اضافي مي‌تواند گنجانده شود، ‌يا قسمت‌هايي مي‌توانند حذف شوند، يا هر قسمت مي‌تواند باز هم مورد اصلاح قرار بگيرد. نيازي به اصلاح شماره‌هاي مواد، بخش‌ها و زيربخش‌ها نيست. اين وظيفه‌ منشي است كه تمام آن‌ها را اگر لازم شد اصلاح كند (نگا ك: ص. 579 تا 580).
اگر سند مقدمه‌اي داشته باشد، قبل از رأي‌گيري نهايي به همان روش مورد بررسي قرار مي‌گيرد. سپس كل سند به رأي‌ گذاشته مي‌شود. اگر پيش از بررسي مقدمه، دستور پيشنهاد كفايت مذاكره داده شده باشد، در مورد مقدمه به كار نمي‌رود مگر آنكه تصريح شده باشد.

كاربرد پيشنهادهاي فرعي براي كل مطلب در جريان بررسي بند بند. در جريان بررسي بندهاي جداگانه، هر پيشنهادي مبني بر تعويق نامشخص، ارجاع، يا روي‌ميزگذاري فقط در مورد تمام قسمت‌ها يا كل مطلب مي‌تواند به كار رود. اگر يك پيشنهاد تعويق نامشخص تحت اين شرايط مطرح شود، از سوي رئيس قرائت مي‌شود، اما مورد مذاكره و اخذ رأي قرار نمي‌گيرد تا مرحله‌ بررسي بند بند كامل شده و كل سند در معرض اصلاح گذاشته شده باشد. اين قاعده نتيجه‌ي دو خصوصيت پيشنهاد تعويق نامشخص است - اينكه اصلاحيه‌ها از آن جلو مي‌افتند، و اينكه وقتي در دست بررسي باشد، كل پيشنهاد اصلي براي مذاكره مفتوح است. از سوي ديگر، پيشنهادهاي ارجاع، تعويق (مشخص)، يا روي‌ميز‌گذاري به محض مطرح شدن مورد بررسي قرار مي‌گيرند، و اگر تصويب شوند، كل پيشنهاد را فوراً تحت تأثير قرار مي‌دهند. اگر يا وقتي پيشنهاد اصلي بعداً دوباره در برابر مجمع قرار بگيرد، بررسي بند بند از نقطه‌اي كه قطع شده بود از سرگرفته مي‌شود. كفايت مذاكره و كميت مذاكره مي‌توانند در مورد اصلاحيه‌ها و يا كل سند، اما نه در مورد بند‌هاي جداگانه، به كار روند.

شكل و نمونه
وقتي رئيس بررسي را به صورت بند بند انجام ندهد، اين شكل مي‌تواند مورد استفاده قرار بگيرد:

عضو الف (كسب صحن): آقاي رئيس، پيشنهاد مي‌كنم كه قطعنامه [يا «برنامه» و غيره] به صورت بند بند بررسي شود. (حمايت).

اگر بررسي بند بند مورد نظر رئيس باشد و يك عضو احساس كند كه مطلب مي‌تواند به عنوان يك كل مورد بررسي قرار بگيرد، از اين شكل استفاده مي‌شود:
عضو الف (كسب صحن): خانم رئيس، پيشنهاد مي‌كنم كه سند به عنوان يك كل مورد بررسي قرار بگيرد. (حمايت).

بخش 27. تفكيك موضوع

2014-06-11T13:00:42Z

وقتي پيشنهاد مرتبط با يك موضوع واحد از چند قسمت تشكيل شده باشد، به نحوي كه هر قسمت با حذف ساير قسمت‌ها بتواند به عنوان يك موضوع كامل مطرح شود، اين قسمت‌ها را مي‌توان - با تصويب پيشنهاد تفكيك موضوع جداگانه بررسي و به رأي گذاشت، انگار كه موضوع‌هاي متمايزي هستند.
بعضي پيشنهادها هستند كه به درخواست يك عضو منفرد نيز بايد تفكيك شوند، كه در آن موارد پيشنهاد رسمي تقسيم موضوع به كار نمي‌رود (نگا ك: ص. 265). هشت خصوصيت توصيفي استاندارد زير فقط در مورد پيشنهاد ضمني تفكيك موضوع صدق مي‌كند.

خصوصيات توصيفي استاندارد

پيشنهاد ضمني تفكيك موضوع:

1. از پيشنهاد اصلي و پيشنهاد فرعي تعويق نامشخص جلو مي‌افتد. اگر در مورد يك اصلاحيه به كار رود، از آن اصلاحيه نيز جلو مي‌افتد؛ اما پيشنهاد تقسيم كردن پيشنهاد اصلي هنگامي كه يك اصلاحيه بر پيشنهاد اصلي در دست بررسي باشد قابل طرح نيست. از تمام پيشنهادهاي فرعي به جز تعويق نامشخص، اصلاح، و كميت مذاكره؛ از تمام پيشنهادهاي فوريتي؛ و از تمام پيشنهادهاي ضمني به كار بردني عقب مي‌افتد. هرچند بهتر است يك موضوع در ابتداء مطرح شدن تقسيم شود، با اين حال، پيشنهاد تفكيك موضوع در هر زماني كه يك پيشنهاد اصلي، اصلاحيه‌اي كه قصدش تفكيك كردن باشد، يا پيشنهاد تعويق نامشخص بلافاصله در دست بررسي باشند - حتي پس از آنكه دستور كفايت مذاكره داده شده باشد- مي‌تواند مطرح شود.

2. مي‌تواند در مورد پيشنهادهاي اصلي و اصلاحيه‌هاي آن‌ها نيز كاربرد داشته باشد به شرطي كه مستعد تفكيك باشند (زير را بنگريد). هيچ پيشنهاد فرعي نمي‌تواند به تنهايي در مورد آن به كار رود به جز پيشنهاد اصلاح و (به نيت متوقف كردن اصلاح آن) كفايت مذاكره؛ اما هنگامي كه اين پيشنهاد در دست بررسي باشد، پيشنهاد اصلي مي‌تواند ارجاع،‌ تعويق يا روي‌ميزگذاري شود، و پيشنهاد تفكيك موضوع نيز همان روندي را طي خواهد كرد كه پيشنهاد اصلي طي مي‌كند.

3. وقتي كس ديگري صحن داشته باشد خارج از دستور است.

4. بايد حمايت شود.

5. غيرقابل مذاكره است.

6. قابل اصلاح است.

7. به اكثريت آراء نياز دارد.

8.. نمي‌تواند مورد تجديد‌نظر قرار بگيرد.

قواعد و توضيح بيشتر

تعيين شيوه‌ي تفكيك موضوع. پيشنهاد تفكيك بايد به روشني شيوه‌ي تفكيك موضوع را بيان كند. وقتي پيشنهاد تفكيك در دست بررسي است، عضو ديگر مي‌تواند با طرح پيشنهاد اصلاح روش تفكيك ديگري را مطرح كند. وقتي چند طرح مختلف ارايه شد، با آن‌ها مي‌توان به شيوه‌ي «جاي خالي» برخورد كرد؛ يعني، مي‌توان آن‌ها را به ترتيبي كه مطرح شده‌اند به رأي گذاشت، مگر آنكه پيشنهادها‌ تعداد متفاوتي از موضوع‌ها را ارايه داده باشند، كه در آن صورت پيشنهاد بزرگترين تعداد اول به رأي گذاشته مي‌شود (ص. 155 تا 160). با اين همه، معمولاً در تفكيك موضوع رسميت كم‌تري به كار مي‌رود و با توافق عمومي ترتيب كار داده مي‌شود.

پيشنهادهايي كه نمي‌توانند تفكيك شوند. يك پيشنهاد نمي‌تواند تفكيك شود مگر آنكه هر قسمت آن يك موضوع كامل در اختيار مجمع بگذارد به نحوي كه اگر هيچ يك از قسمت‌هاي ديگر هم تصويب نشود، مجمع بتواند در مورد همان قسمت اقدام كند، و تأثير تصويب تمام قسمت‌ها دقيقاً - نه كم‌تر و نه بيشتر - همانند تصويب پيشنهاد اصلي مركب باشد. به اين ترتيب، اگر پيشنهاد تشكيل كميته و دادن دستورات به آن مطرح شود، اين پيشنهاد تفكيك‌ناپذير است، زيرا قسمت تشكيل كميته‌‌اش كه احتمال دارد رد شود، قسمت دادن دستورات هم بي‌معنا خواهد شد.

پيشنهاد نوع ديگري كه نمي‌تواند تقسيم شود پيشنهادي است كه قسمت‌هاي آن به سادگي جدا نشود. تفكيك نمي‌تواند مستلزم بازنويسي قطعنامه فراتر از جداسازي مكانيكي آن به قسمت‌هاي مورد نياز باشد. در صورت امكان، تفكيك بايد با شماره گذاري مواد يا بند‌ها، و قرار دادن عبارات رسمي «كه»، «تصويب شد، كه. . . » در جلوي آن‌ها، حذف حرف ربط‌ها در جايي كه بايد حذف شوند، و جايگزيني ضميرها با اسم‌هايي كه باقي مي‌مانند، صورت پذيرد. با اين وجود، و با توجه به روش جمله‌بندي پيشنهاد اصلي يا قطعنامه‌ مركب، گاهي لازم مي‌شود كلمه‌اي كه در يك قسمت در پيشنهاد اصلي فقط يك بار ظاهر شده و براي چند عنصر تفكيك پيشنهادي به كار رفته، در بيش از يك قسمت تكرار شود. نيز در همين ارتباط لازم است در نحو و ساخت عبارت تصحيح‌هايي صورت بگيرد تا هر قسمت به يك جمله‌ي كامل و عاري از كلمات نامناسب بدل شود. اين اصلاحيه‌ها پذيرفتني است به اين شرط كه مراقبت شود تا هم‌ارزشي منطقي مطلب به دقت حفظ شود و زبان جديدي در كار نيايد.

به عنوان نمونه، فرض كنيد كه قطعنامه‌ي زير در دست بررسي است: «تصويب شد، كه انجمن به عضو خود ارنست دان به خاطر داستانش كرست‌وود تبريك بگويد، و سه نسخه از آن را براي كتابخانه‌ي انجمن خريداري كند». نيز فرض كنيد كه عضوي مي‌خواهد اين مطلب تفكيك شود به نحوي كه خريد كتاب‌ها جداگانه مورد بررسي قرار بگيرد. قسمت اول تفكيك شده طبعاً چنين خواهد بود: «تصويب شد، كه انجمن به عضو خود ارنست دان به خاطر داستانش كرست‌وود تبريك بگويد». قسمت دوم، با عبارات اصلاح شده در حد حذف كلمات نامناسب، چنين خواهد شد: «تصويب شد، كه سه نسخه از داستان كرست‌وود نوشته‌ي عضو انجمن ارنست دان براي كتابخانه‌ي انجمن خريداري شود». جمله‌بندي عبارت دوم متضمن هر دو نوع تصحيح است كه در سه جمله‌ي آخر پارگراف قبلي مطرح شد.

همانطور كه در اين زيربخش خاطر نشان شد، اگر جداسازي عناصر يك اقدام در يك قطعنامه‌ي پيشنهادي مستلزم بازنويسي بيش از آن حدي باشد كه در بالا توصيف شد، آن قطعنامه نمي‌تواند تفكيك شود.

خط‌زدن قسمتي از يك پيشنهاد يا يك مجموعه پيشنهاد تفكيك‌ناپذير. وقتي يك موضوع تفكيك‌ناپذير باشد و عضو با قسمتي از آن مخالفت كند، مي‌تواند با پيشنهاد خط زدن (12) قسمتي كه با آن مخالف است به نتيجه‌ي دلخواه برسد. به همين شكل، وقتي يك مجموعه قطعنامه به عنوان جايگزين براي مجموعه‌ ديگر پيشنهاد شود، مجموعه جايگزين تفكيك نا‌پذير است اگر چند قطعنامه كاملاً موازي نباشند، اما مي‌توان پيش از رأي‌گيري در مورد جايگزيني قطعنامه‌ها، پيشنهادي مطرح كرد كه هر يك از اجزاء تشكيل‌دهنده‌ي مجموعه‌ي قطعنامه‌‌ها حذف شود.

قطعنامه‌هايي كه طبق درخواست بايد تفكيك شوند. گاهي اوقات يك مجموعه‌ مستقل از قطعنامه‌ها يا پيشنهادها‌ي مربوط به موضوع‌هاي مختلف با يك پيشنهاد مطرح مي‌شوند. در چنين موردي، به درخواست يك عضو منفرد، يك يا چند قطعنامه بايد جداگانه بررسي و به رأي گذاشته شود، و از پيشنهاد تفكيك موضوع استفاده نمي‌شود. اين پيشنهاد حتي هنگامي كه كس ديگري نوبت دارد مي‌تواند، به اين شكل مطرح شود: «آقاي رئيس، درخواست مي‌كنم در مورد قطعنامه‌ي شماره 3 جداگانه رأي‌گيري شود». اين پيشنهاد بايد قبل از آنكه مجموعه‌ي قطعنامه‌ها عملاً به رأي گذاشته شده باشد مطرح شود.

به همين شكل، وقتي كميته‌اي تعدادي اصلاحيه را در مورد قطعنامه‌اي كه به آن ارجاع شده گزارش مي‌دهد، تمام اصلاحيه‌ها مي‌توانند يك جا به رأي گذاشته شوند، اما اگر عضوي درخواست رأي‌گيري جداگانه نسبت به يك يا چند اصلاحيه را مطرح كند، آن اصلاحيه‌ها بايد جداگانه بررسي شوند. وقتي مجموعه‌ي اصلاحيه‌ها به رأي گذاشته شد،‌ اصلاحيه‌هايي كه براي آن‌ها درخواست رأي جداگانه شده، تعيين تكليف مي‌شوند.

شكل و نمونه
با ارجاع به نمونه‌اي كه در مورد داستان كرست‌وودِ ارنست دان در صفحه‌ي 264 مطرح شد، يك پيشنهاد تفكيك موضوع مي‌تواند هم با بيان كامل قسمت‌هاي مورد نظر طرح شود و هم با استفاده از توصيف كوتاه نحوه‌ي تفكيك موضوع، به شرطي كه موضوع كاملاً روشن باشد.
در مورد اول پيشنهاد مي‌تواند به شكل زير مطرح شود:

عضو الف (كسب صحن): خانم رئيس، پيشنهاد مي‌كنم قطعنامه به دو قسمت به اين شكل تقسيم شود: [تكرار هر دو قسمت، همانطور كه در مثال صفحه‌ي 264 آمده است] (حمايت).

پيشنهاد راجع به اينكه آيا قطعنامه تفكيك شود يا نه،‌ ابتداء به رأي گذاشته مي‌شود. در اين مورد رئيس بايد بدون شك از توافق عمومي استفاده كند.

اين پيشنهاد در شكل كوتاه‌تر مي‌تواند اينگونه مطرح شود:

عضو الف (كسب صحن): خانم رئيس،‌ پيشنهاد مي‌كنم قطعنامه تفكيك شود به نحوي كه موضوع خريد كتاب جداگانه بررسي شود.

بعد از اين، رويه شبيه مورد اول است. اگر پيشنهاد تفكيك رأي آورد، رئيس بايد هنگام بررسي، هر يك از قطعنامه‌هاي جدا شده را به طور كامل قرائت كند.

بخش 26. مخالفت با بررسي يك موضوع

2014-06-11T09:19:10Z

منظور از پيشنهاد مخالفت با بررسي يك موضوع اين است كه مجمع را قادر سازد تا از يك پيشنهاد اصلي اوليه‌ مشخص وقتي عقيده بر اين است كه حتي طرح آن در مجمع هم بسيار نامطلوب خواهد بود به كلي اجتناب ورزد.

خصوصيات توصيفي استاندارد

يك پيشنهاد مخالفت با بررسي يك موضوع:

1. از پيشنهاد‌هاي اصلي اوليه (و از هر پيشنهاد فرعي قرائت نشده‌، به جز روي‌ ميز گذاري) جلو مي‌افتد، اما مخالفت مي‌تواند فقط قبل از هر نوع مذاكره‌ يا قبل از قرائت هر نوع پيشنهاد فرعي از سوي رئيس مطرح شود؛ بعد از آن، بررسي موضوع اصلي آغاز شده و براي مخالفت با آن بسيار دير شده است.از پيشنهاد روي‌ ميز گذاري، از تمام پيشنهادهاي فوريتي، و از پيشنهادهاي ضمني ناشي از خارج از خودش عقب مي‌افتد.

2. مي‌تواند در مورد پيشنهاد‌هاي اصلي اوليه (ص. 95) و درخواست‌ها و نامه‌هايي كه از تشكيلات ما فوق نباشند، به كار رود. نمي‌تواند در مورد پيشنهادهاي اصلي ضمني كاربرد داشته باشد. هيچ پيشنهاد فرعي نمي‌تواند به تنهايي در مورد آن به كار رود، اما وقتي در دست بررسي باشد پيشنهاد اصلي مي‌‌تواند روي‌ ميز گذاري شود، و در آن صورت مخالفت هم همراه با پيشنهاد اصلي روي ميز گذاري خواهد شد.

3. وقتي كس ديگري صحن داشته باشد طرح آن، تا قبل از شروع بررسي موضوع، همانطور كه در خصوصيت استاندارد شماره يك فوق خاطر نشان شد، طبق دستور است.

4. نيازي به حمايت ندارد.

5. قابل‌مذاكره نيست.

6. قابل اصلاح نيست.

7. دو سوم آراء عليه بررسي لازم است تا مخالفت با بررسي را تأييد كند.

8. يك رأي منفي - يعني، رأيي كه مخالفت را تأييد كند - مي‌تواند مورد تجديد نظر قرار بگيرد، اما نه يك رأي مثبت.

قواعد و توضيحات بيشتر

شباهت به اخطار دستور. يك مخالفت با بررسي يك موضوع از جهاتي شبيه يك اخطار دستور است. مسؤل جلسه، به ابتكار خودش، مي‌تواند اين نوع مخالفت خودش را به رأي بگذارد، درست همانطور كه مي‌تواند طبق تمايل خودش يك اخطار دستور بدهد. اگر يك پيشنهاد اصلي از هدف‌هاي تعريف شده‌ انجمن در اساسنامه‌ يا آئين‌نامه‌‌ خارج باشد، يا به منظوري كه يك نشست توده‌اي به خاطر آن برپاشده ربطي نداشته باشد، پيشنهاد مخالفت با بررسي يك موضوع مورد استفاده قرار نمي‌گيرد؛ چنان پيشنهاد اصلي‌اي بايد خارج از دستور تلقي شود (ص.. 108، س. 5 تا 8).

تفاوت بين مخالفت در شرايط ديگر. مخالفت با بررسي يك موضوع نبايد با مخالفت با تقاضاي توافق عمومي خلط شود (بنگريد ص.51 تا53).

تأثير رد. اگر يك مخالفت با بررسي يك موضوع تأييد شود، پيشنهاد اصلي در آن اجلاس غيرقابل طرح مي‌شود و نمي‌تواند در طول همان اجلاس تجديد شود مگر با توافق عمومي يا با تجديد‌نظر رأي داده شده به مخالفت با بررسي يك موضوع. اگر مخالفت تأييد نشود، پيشنهاد اصلي در دست بررسي قرار مي‌گيرد، انگار هيچ مخالفتي مطرح نشده باشد. حتي اگر رد بررسي تأييد شود، همان پيشنهاد اصلي را مي‌توان در هر اجلاس بعدي مطرح كرد.

روش رأي‌گيري. وقتي مخالفت به شيوه‌ درست خودش به رأي گذاشته شود (به شكل و نمونه در زير بنگريد)، از اعضاء خواسته مي‌شود به عنوان له يا عليه بررسي موضوعي كه با آن مخالفت شده رأي دهند (و نه به عنوان له يا عليه تأييد مخالفت). بنا بر اين، كساني كه مايلند از بررسي موضوع جلوگيري كنند رأي منفي مي‌دهند. اگر دست كم دو برابر آراء مثبت آراء منفي وجود داشته باشد مخالفت تأييد مي‌شود.

شكل و نمونه
عضوي بر‌مي‌خيزد، حتي اگر كس ديگري كسب صحن كرده باشد، و بدون آنكه صبر كند تا تخصيص صحن شود، رئيس را اينگونه مخاطب قرار مي‌دهد:

عضو الف: آقاي رئيس، من با بررسي اين موضوع [يا اين «قطعنامه»، يا «پيشنهاد» و غيره] مخالفم.

رئيس پاسخ مي‌دهد:

رئيس: با بررسي اين موضوع مخالفت شده است. آيا اين موضوع بررسي شود؟ كساني كه موافق بررسي اين موضوع هستند قيام كنند. . . بفرماييد بشينيد. كساني كه مخالف بررسي اين موضوع هستند قيام كنند. . . بفرماييد بشينيد. دو سوم مخالفند و موضوع بررسي نخواهد شد.

يا، اگر مخالفت تأييد نشود، آراء مي‌تواند به شكل زير بيان شود:

رئيس: كم‌تر از دو سوم مخالف هستند و موضوع تأييد نشد. موضوع مورد بررسي اين قطعنامه است، «تصويب شد، كه . . . »

در جريان به رأي گذاشتن مخالفت، رئيس بايد مراقب باشد نگويد «آيا مخالفت تأييد خواهد شد؟» اين امر تأثير مثبت و منفي آراء را معكوس مي‌كند و سبب آشفتگي مي‌شود.

بخش 25. تعليق قواعد

2014-06-11T09:18:25Z

وقتي مجمعي بخواهد در جريان نشست خود كاري انجام دهد كه بدون نقض يك يا چند قاعده از قواعد عادي خود قادر به انجام آن نباشد،‌ مي‌تواند پيشنهاد تعليق قواعد مغاير با اقدام مورد نظر را به تصويب برساند- به شرط آنكه اين پيشنهاد با آئين‌نامه‌ها (يا اساسنامه) سازمان، با قوانين محلي، ايالتي، يا ملي ناظر بر مقررات اداره‌ي سازمان يا مجمع، و با اصول اساسي قانون پارلماني در تعارض نباشد.

خصوصيات توصيفي استاندارد

پيشنهاد ضمني تعليق قواعد:

1. هر وقت موضوعي در دست بررسي نباشد مي‌تواند مطرح شود. وقتي كاري در دست بررسي باشد، پيشنهاد تعليق قواعد از هر پيشنهادي جلو مي‌افتد به شرطي كه هدفش به آن پيشنهاد مربوط باشد. از پيشنهاد روي ميز گذاري و از تمام پيشنهادهاي فوريتي به شرطي كه بر اساس نظام‌ رتبه‌بندي پيشنهادها در آن زمان طبق دستور باشند، عقب مي‌افتد- با اين اسثناء كه اگر به اولويت كارها مربوط باشد از اخطار برنامه‌ا‌ي عقب نمي‌افتد. نيز از پيشنهادهاي ضمني كه از خودش ناشي شوند، عقب مي‌افتد.

2. مي‌تواند در مورد تمام قواعد مجمع به جز آئين‌نامه‌ها (يا قواعد مندرج در اساسنامه يا منشور ثبتي) به كار گرفته شود. هيچ پيشنهاد فرعي در مورد پيشنهاد تعليق قواعد كاربرد ندارد.

3. وقتي كس ديگري صحن داشته باشد خارج از دستور است.

4. بايد حمايت شود.

5. غير قابل‌ مذاكره است.

6. غير قابل اصلاح است.

7. معمولاً به دو سوم آراء نياز دارد (با اين وجود، زير را بنگريد). در هر صورت، هيچ قاعده‌ي‌ حافظ اقليتي با يك اندازه مشخص نمي‌تواند در برابر رأي منفي‌اي به بزرگي اقليت مورد حمايت آن قاعده تعليق شود.

8.. نمي‌تواند تجديد نظر شود (در زير بنگريد به تجديد آن).

قواعد و توصيف بيشتر
هدف و تأثير اين پيشنهاد. هدف اين پيشنهاد معمولاً بايد تعليق يك يا چند قاعده مندرج در مرجع پارلماني (دستورنامه)، دستورنامه اختصاصي، يا مقررات اجرايي مجمع باشد. پيشنهاد مبني بر «به دست‌گيري يك موضوع خارج از دستور مناسب آن»، يا بررسي يك موضوع پيش از زماني كه براي بررسي آن تعيين شده، نمونه‌هايي از كاربردهاي پيشنهاد تعليق قواعد هستند (نگا ك:14، 41).

در جريان طرح پيشنهاد ضمني تعليق قواعد، قاعده يا قواعد خاصي را كه بايد تعليق شود ذكر نمي‌كنند؛ اما پيشنهاد بايد نيت خود را مشخص سازد، و تصويب آن اجازه انجام هيچ كاري جز همان نيت مشخص شده را نمي‌دهد. چنين پيشنهادي، به عنوان نمونه، مي‌تواند اين باشد: «تعليق قواعد و به دست‌گيري گزارش كميته ساختمان»، يا «تعليق قواعد و موافقت با قطعنامه [يعني، تصويب قطعنامه بدون مذاكره و اصلاح]». وقتي نيت پيشنهاد تعليق قواعد دادن مجوز طرح پيشنهاد ديگري باشد، و تصويب اولي آشكارا تصويب پيشنهاد دوم را در پي داشته باشد، دو پيشنهاد مي‌توانند ادغام شوند، مانند «تعليق قواعد و روي ميز برداري (34) قطعنامه مربوط به . . . ». نكته‌ي مزبور استثنائي بر اين اصل كلي است كه هيچ عضوي بدون موافقت مجمع نمي‌تواند در آن واحد دو پيشنهاد مطرح كند- اگر دو پيشنهاد به يكديگر مربوط نباشند مستلزم اجماع عمومي مجمع است (نيز نگا ك: ص.106، 105 و 265).
اگر يك پيشنهاد تعليق قواعد به تصويب برسد و موضوع آن اجازه دادن به رسيدگي به كاري باشد كه به روش ديگر بررسي آن مقدور نيست، رئيس بايد بلافاصله براي عضوي كه پيشنهاد تعليق قواعد را مطرح كرده تخصيص صحن كند تا كار مورد نظر را ارايه دهد. يا، اگر پيشنهاد اضافي ضرورتي نداشته باشد (مانند نمونه‌ دو پيشنهاد تركيبي كه پيشتر ذكر شد، يا يك موضوع تعويقي)، رئيس بايد آن موضوع را به عنوان در دست بررسي اعلام كند.

تجديد پيشنهاد. اگر يك پيشنهاد تعليق قواعد رأي نياورد، پيشنهاد تعليق قواعد با همان نيت در همان نشست نمي‌تواند تجديد شود، مگر آنكه اجماع عمومي وجود داشته باشد. اين پيشنهاد با همان نيت پس از تعويق نشست، حتي اگر آن نشت در همان روز برگزار شود، مي‌تواند تجديد شود. هر تعداد پيشنهاد تعليق قواعد براي نيت‌هاي مختلف مي‌تواند در همان نشست مورد بررسي قرار بگيرد.

قواعدي كه نمي‌توانند تعليق شوند. قواعد مندرج در آئين‌نامه‌ها (يا اساسنامه) - صرف نظر از اينكه چه رأي بزرگي موافق تعليق آن‌ها باشد، يا قاعده‌ي زير سؤال تا چه اندازه مزاحم باشد- نمي‌توانند تعليق شوند، مگر آنكه قاعده‌ي خاصي براي تعليق خودشان داشته باشند، يا اينكه آن قاعده ماهيت دستورنامه‌اي داشته باشد كه در خط 22 تا 24 صفحه 17 توضيح داده شده است. به همين ترتيب، هيچ قاعده رويه‌اي ناشي از قوانين فدرال، ايالتي و محلي نيز نمي‌تواند تعليق شود مگر آنكه آن قاعده تعليق خودش را پيش‌بيني كرده باشد.

قواعدي كه تجسم اصول زيربنايي قانون پارلمان هستند، مانند قاعده‌اي كه اجازه مي‌دهد كه در آن واحد فقط يك موضوع مورد بررسي قرار بگيرد (ص. 56) نمي‌توانند تعليق شوند. به عنوان نمونه‌اي ديگر، از آنجا كه اين يك اصل پارلماني است كه حق رأ‌ي دادن محدود به اعضاء يك سازمان است كه هنگام رأي‌گيري در يك نشست قانوني حضور داشته باشند (ص. 408)، قواعد نمي‌توانند- حتي با اجماع عمومي- به نحوي تعليق شوند كه به يك غيرعضو حق رأي داده شود، يا رأي غائب (ص. 409-408)، يا رأي‌ تجميعي (ص. 429) مجاز شود.

قواعد مدافع غائبان يا حقوق اساسي افراد عضو، حتي با توافق عمومي يا با اجماع واقعي آراء، نمي‌توانند تعليق شوند. به عنوان نمونه، قواعدي كه اخطار قبلي و رسيدن به نصاب را براي اصلاح آئين‌نامه‌ها (اساسنامه) ضروري مي‌سازند، حقوق غائبان را حفظ مي‌كنند و تعليق آن‌ها حقوق غائبان را نقض خواهد كرد. همچنين، قاعده‌اي كه انتخاب مسؤلان با برگه (محرمانه) را الزامي مي‌سازد از اقليتي يك نفري حفاظت مي‌كند تا رأي خود را در معرض ديد قرار ندهد، كه اگر عليه چنين قاعده‌اي رأي بدهد يا با چنين قاعده‌اي مخالفت كند، ممكن بود در معرض ديد قرار بدهد (بنگريد به رأي با برگه. ص. 99-398). به همين صورت، در حاليكه محدوديت‌هاي كلي به كاربردني در مذاكره و در ارايه‌ي پيشنهادها را مي‌توان با طرح پيشنهادهايي مانند كفايت مذاكره اِعمال كرد،‌ قواعد نبايد به نحوي تعليق شوند كه حق هر عضو خاص براي شركت در نشست‌ها، طرح پيشنهادها، صحبت در مذاكرات، دادن رأي، كه حقوق زيربنايي هستند كه فقط از طريق رويه‌هاي انظباطي محدود خواهند شد، ناديده گرفته شوند.

در يك نشست عادي سازماني كه دستور كار دائمي دارد مجمع نمي‌تواند، حتي با اجماع، رأي به كنار گذاشتن آن بدهد (در معناي رأي دادن به اينكه، پيش از فرا رسيدن زمان ختم جلسه،‌ دستور كار در طول آن نشست اصلاً تصويب نشده باشد). اگر مجمع، با دو سوم آراء، پيشنهاد «كنار گذاشتن دستور كار عادي براي پرداختن» به يك كار مشخص را تصويب كند، در واقع به عبور از تمام سرفصل‌هاي موجود در دستور كار رأي داده است كه از آن كار مشخص جلوتر بوده‌اند (نگا ك: صص. 53-351). در چنين موردي، وقتي موضوع خارج از دستور مناسب خودش كه كنار گذاشته شده، به دست گرفته شود، حتي اگر به اندازه زمان يك نشست عادي وقت ببرد، رئيس بايد به دستور كار عادي نشست برگردد و فقره‌هاي بعدي را به ترتيب فرابخوند، مگر آنكه مجمع به ختم جلسه رأي بدهد (نگا ك: 21).

قواعدي كه تعليق آن‌ها به دو سوم آراء نياز دارد. دستورنامه يك انجمن، مندرج در يك راهنما كه به عنوان مرجع پارلماني در آئين‌نامه تعيين شده است، يا مندرج در هر دستورنامه اختصاصي مصوب سازمان (نگا ك: 2)، قواعد رويه‌ي پارلماني هستند كه تعليق آن‌ها مستلزم دو سوم آراء است. برخي از انجمن‌ها تمام قواعد خود را «قواعد اجرايي» مي‌نامند. اما يك قاعده هرچه ناميده شود، اگر به رويه‌ي پارلماني ارتباط داشته باشد، اصلاح آن مستلزم (الف): اخطار قبلي و دوسوم آراء، يا (ب): اكثريت آراء كل اعضاء است؛ به همين قرار، تعليق آن به دو سوم آراء نياز دارد.

قواعدي كه مي‌توان با اكثريت آراء آن‌ها را تعليق كرد. يك «قاعده‌ اجرايي» عادي، آنطور كه از اين اصطلاح در اين كتاب استفاده مي‌شود، قاعده‌اي است كه به رويه‌ي پارلماني به معناي دقيق كلمه ارتباط ندارد و به مسائلي مانند ساعت شروع نشست‌ها (در مواردي كه آئين‌نامه‌ها تاريخ‌ نشت‌هاي عادي را مقرر كرده باشند) مي‌پردازد. قواعد اجرايي، مانند هر پيشنهاد عادي با اكثريت آراء به تصويب مي‌رسند، و با دو سوم آراء بدون اطلاعيه‌ي قبلي يا با اكثريت آراء با چنين اطلاعيه‌اي اصلاح مي‌شوند؛ بنا بر اين مي‌توانند با اكثريت آراء تعليق شوند چون مستلزم حفاظت از اقليتي با هر اندازه خاص نيستند.. از طريق يك پيشنهاد اصلي ضمني مصوب اكثريت آراء، يك قاعده‌ي جاري مي‌تواند در طول اجلاس جاري تعليق شود. بعضي اوقات قواعد جاري را «خظ‌مشي» مي‌نامند، اما هر اصطلاحي كه به كار رود، اگر چنين قاعده‌اي خارج از شرايط يك نشست كاربرد داشته باشد، نمي‌تواند تعليق شود. با اين همه، مي‌تواند اصلاح شود (35).

تعليق قواعد با توافق عمومي. وقتي موضوع روشن و بدون مناقشه باشد، درخواست توافق عمومي به جاي طرح پيشنهاد رسمي براي تعليق قواعد، اغلب سبب صرفه‌جويي در وقت مي‌شود. عضوي كه صحن گرفته مي‌تواند، به عنوان نمونه،‌ بگويد: «خانم رئيس، درخواست توافق عمومي براي ارايه‌ي قطعنامه‌هاي تقديمي پيش از دريافت گزارش كميته‌ي ويژه دارم». سپس رئيس مي‌پرسد آيا مخالفتي هست و، اگر باشد، با رأي‌گيري در مورد تعليق قواعد، درست مانند آنكه يك پيشنهاد رسمي مطرح شده باشد، كار را ادامه مي‌دهد.

شكل و نمونه
شكل معمولي اين پيشنهاد عبارت است از:

عضو الف (كسب صحن): پيشنهاد مي‌كنم قواعدي كه با . . . [بيان موضوع تعليق] مغايراند تعليق شوند . (حمايت).

يا:

عضو الف (كسب صحن): پيشنهاد مي‌كنم قواعد تعليق شوند و موضوع . . . ». (حمايت).

وقتي هدف تصويب يك پيشنهاد بدون مذاكره و بدون اصلاحيه باشد، شكل آن به شرح زير است:

عضو الف (كسب صحن): «پيشنهاد مي‌كنم قواعد تعليق و اين قطعنامه تصويب شود: «از آنجا كه . . . ‍[قرائت قطعنامه]». (حمايت).

اگر چنين پيشنهادي دو سوم آراء مورد نياز را كسب نكند، پيشنهاد اصلي مي‌تواند به روش معمولي مورد بررسي قرار بگيرد. عضو پيشنهاد‌ دهنده تعليق قواعد مي‌تواند اطلاعات مختصري ارايه دهد تا اعضاء قادر باشند به پيشنهاد غيرقابل‌مذاكره‌ي او آگاهانه رأي بدهند. (براي روش اخذ دو سوم آراء، بنگريد به ص. 44 تا 45، و 47 تا 48). رئيس براي بيان نتيجه‌ي مثبت، به عنوان نمونه،‌ مي‌گويد:

رئيس: دو سوم آرا مثبت هستند و قواعد به منظور . . .تعليق شدند. رئيس براي خانم واكنينز تخيصص صحن مي‌كند.

بخش 24. فرجام

2014-06-11T09:17:56Z

با انتخاب يك مسؤل جلسه، مجمع اختيار و وظيفه‌ صدور احكام در مورد سؤال‌هاي مربوط به قانون پارلمان را به وي تفويض مي‌كند. اما هر دو عضوي حق دارند كه نسبت به حكم وي در مورد چنين سؤالي تقاضاي فرجام كنند. با يك عضو كه درخواست فرجام مي‌دهد و ديگري كه آن را حمايت مي‌كند،‌ سؤال از رئيس گرفته مي‌شود و براي صدور حكم نهايي در اختيار مجمع قرار مي‌گيرد.
اعضاء حق ندارند نسبت به حكم رئيس انتقاد كنند مگر آنكه نسبت به حكم وي فرجام بخواهند.

خصوصيات توصيفي استاندارد

يك فرجام:

1. از هر موضوع در دست بررسي در زماني كه رئيس حكمي را صادر كرده كه فرجام از آن ناشي شده باشد، جلو مي‌افتد. از تمام پيشنهادهاي فوريتي (به شرطي كه براساس نظام‌ رتبه‌بندي پيشنهادها در آن هنگام طبق دستور باشند) عقب مي‌افتد، و از پيشنهادهاي ضمني كه از خارج از خودش ناشي شده باشند عقب خواهد افتاد. اگر قابل‌مذاكره باشد (بنگريد به خصوصيت استاندارد 5، در زير)، از پيشنهادهاي فرعي كميت مذاكره و كفايت مذاكره، و روي ميز گذاري نيز عقب مي‌افتد، به شرط آنكه اين پيشنهاد‌ها بر اساس نظام رتبه‌بندي پيشنهادها در آن زمان طبق دستور باشند. اگر غير قابل ‌مذاكره و وابسته به موضوع(هاي) در دست بررسي باشد،‌ از هيچ پيشنهادي به جز پيشنهاد روي ميز گذاري عقب نمي‌افتد؛ و اگر غير قابل ‌مذاكره باشد و به موضوع(هاي) در دست بررسي وابسته نباشد، از هيچ پيشنهاد فرعي عقب نمي‌افتد.

2. مي‌تواند در مورد هر حكم مسؤل جلسه به كار گرفته شود مگر آنكه:‌
الف) اگر يك اخطار دستور وقتي كه يك فرجام در دست بررسي است صادر شود، حكم رئيس در خصوص اين اخطار دستور فرجام ندارد. گرچه بعداً مي‌توان با يك پيشنهاد مناسب كه مورد را شامل شود تصحيح حكم را مطرح ساخت؛ و
ب) وقتي رئيس در مورد موضوعي حكم كند كه منطقاً امكان دو نظر معقول در مورد آن وجود نداشته باشد، فرجام مي‌تواند تأخيري باشد و مجاز نخواهد بود.

قواعد ناظر بر قابليت كاربرد پيشنهادهاي فرعي در مورد فرجام‌هاي قابل‌مذاكره به شرح زير هستند: يك پيشنهاد محدود كننده يا بسط دهنده مذاكره يا پيشنهاد كفايت مذاكره بدون هيچ تأثيري بر ساير پيشنهادهاي در دست بررسي مي‌توانند در مورد فرجام قابل مذاكره كاربرد داشته باشند. نيز:

● وقتي يك فرجام قابل‌مذاكره به موضوع(هاي) در دست بررسي وابسته نباشد- يعني، وقتي حكم در مورد آن به هيچ وجه بر موضوع(هاي) در دست بررسي تأثيري نگذارد، در مورد چنين فرجام قابل ‌مذاكره‌اي تمام پيشنهادهاي فرعي به جز پيشنهاد تعويق نامشخص يا اصلاح مي‌توانند كاربرد داشته باشند.

● اما وقتي يك فرجام قابل ‌مذاكره به موضوع‌(هاي) در دست بررسي وابسته باشد- مانند مورد فرجام نسبت به حكمي مبني بر وارد نبودن يك اصلاحيه- پيشنهادهاي فرعي، به جز پيشنهادهاي مؤثر بر مذاكره، نمي‌توانند فقط در مورد فرجام كاربرد داشته باشند. با اين حال، آن‌ها مي‌توانند در مورد پيشنهاد اصلي به كارگرفته شوند، و اگر آخري به كميته ارجاع شود، به تأخير بيافتد، يا روي ميز گذاشته شود، فرجام نيز همراه با پيشنهاد اصلي خواهد بود.
در مورد فرجام‌هاي غيرقابل‌مذاكره:

● اگر يك فرجام غيرقابل‌مذاكره به موضوع(هاي) در دست بررسي وابسته نباشد، هيچ پيشنهاد فرعي نمي‌تواند در مورد آن كاربرد داشته باشد؛ با اين وجود،

● وقتي يك فرجام غيرقابل‌مذاكره به موضوع(هاي) در دست بررسي وابسته باشد،‌ هيچ پيشنهاد فرعي نمي‌تواند تنها در مورد اين فرجام كاربرد داشته باشد؛ اما پيشنهاد اصلي مي‌تواند روي ميز قرار بگيرد، و فرجام نيز همراه با پيشنهاد اصلي و تمام پيشنهادهاي مربوطه روي ميز قرار خواهد گرفت.

3. هنگامي كه كسي ديگري صحن داشته باشد،‌طبق دستور است، اما فرجام بايد به موقع مطرح شود. اگر مذاكره يا كاري شروع شده باشد،‌ درخواست فرجام ديگر دير است.

4. بايد مورد حمايت قرار بگيرد.

5. قابل‌مذاكره است،‌ مگر (الف) به عدم نزاكت يا تخطي از قواعد مذاكره مربوط باشد، (ب) به اولويت كار مربوط باشد، (پ) هنگامي مطرح شود كه پيشنهاد بلافاصله در دست بررسي غيرقابل‌مذاكره باشد. وقتي فرجام قابل‌مذاكره باشد،‌ هيچ عضوي حق ندارد بيش از يك بار صحبت كند، به جز رئيس- كه براي چنين نطقي لازم نيست جايگاه خود را ترك كند اما بايد بايستد. بار اول كه رئيس در مذاكره پيرامون فرجام صحبت مي‌كند، شايسته است كه پيش از ساير اعضائي كه در پي صحن هستند صحبت كند. او مي‌تواند در نطق دوم و هنگام ختم مذاكره در مورد فرجام، به استدلال‌هاي ارايه‌ شده عليه حكم پاسخ بدهد يا دلايل اضافي خود را مطرح كند. او بايد در مورد نطق رديه‌ خود حرف بزند و بپرسد كسي هست كه بخواهد پيش از نطق اختتاميه وي سخن بگويد. حتي وقتي فرجام قابل‌مذاكره نباشد،‌ رئيس مي‌تواند هنگام قرائت موضوع براي رأي‌گيري دلايل خود را براي صدور حكم توضيح دهد بدون اينكه جايگاه خود را ترك كند.

6. غير قابل‌اصلاح است.

7. اكثريت يا آراء مساوي حكم رئيس را طبق اين اصل كه تا وقتي حكم رئيس با اكثريت آراء لغو نشود به قوت خود باقي است، تأييد مي‌كند. اگر رئيس عضو مجمع باشد مي‌تواند با رأي خود تساوي آراء ايجاد كند كه در آن صورت حكمش نافذ باقي خواهد ماند.

8. مي‌تواند تجديد نظر شود.

قواعد و توضيح‌ بيشتر
تناسب فرجام. اگر عضوي با حكم مؤثر رئيس بر يك موضوعي اساسي توافق نداشت، در تقاضاي فرجام نبايد ترديد كند. اين وضعيت آسيي‌پذيرتر از مخالفت با عضوي ديگر در جريان مذاكرها نيست. در مورد موضوع‌هاي مهم كه تعداد مخالفان و موافقان نزديك به هم است، مسؤل جلسه چه بسا از فرجام خواهي نسبت به حكم خود استقبال مي‌كند. با رفع مسؤليت رئيس در وضعيت‌ رقابتي شديد و واگذاري آن بر عهد‌ه‌ي خود مجمع، اغلب روابط بهتر حفظ مي‌شود.

كاربرد محدود به حكم‌ها. همانگونه كه در خصوصيات استاندارد 2 توصيف شد، فرجام فقط در مورد حكم صادره از سوي رئيس كاربرد دارد.

در مورد پاسخ رئيس به سؤال پارلماني يا تقاضاي ديگر درخواست فرجام نمي‌توان داد، زيرا چنين پاسخي يك نظر است كه سوي رئيس ابراز مي‌شود، و نه حكمي در مورد مسأله‌اي كه عملاً رخ داده باشد. به عنوان نمونه، در پاسخ به يك سؤال پارلماني، رئيس خاطر نشان مي‌كند كه يك پيشنهاد مشخص در آن زمان مي‌تواند خارج از دستور باشد، اين پاسخ موضوع فرجام نيست. اما با طرح آن پيشنهاد، به رغم نظر رئيس، وقتي او حكم ‌كند كه آن پيشنهاد خارج از دستور است، اخطار مي‌تواند مورد بحث مجمع قرار بگيرد، و از حكم رئيس فرجام خواهي شود.

اعلام نتايج يك رأي‌گيري نيز يك حكم نيست و موضوع فرجام قرار نمي‌گيرد. با اين همه، اگر عضوي نسبت به درستي نتيجه اعلام شده شك داشت مي‌تواند اعلام تشكيك كند (بنگريد به 29).

شكل و نمونه
عضو متقاضي فرجام برمي‌خيزد، بدون انتظار براي كسب صحن رئيس را به شكل زير مخاطب قرار مي‌دهد:

عضو الف: نسبت به حكم رئيس تقاضاي فرجام دارم (حمايت).

رئيس پس از بيان صريح عين موضوع مورد بحث، و در صورتي كه ضروري دانست، توضيح دلايل خود براي صدور حكم، درخواست فرجام را به شرح زير به رأي مي‌گذارد:‌

رئيس:‌ مسأله اين است: «آيا حكم رئيس موضع مجمع [يا «انجمن» يا «سازمان»] خواهد ماند؟»

يا:

رئيس:‌ «مسأله اين است كه «آيا حكم رئيس مورد تأييد است؟».

سؤال نبايد اين باشد كه «آيا رئيس مورد تأييد است؟»، زيرا حكم و نه رئيس مورد سؤال است.
رأي‌ به نحوي اخذ مي‌شود كه رأي مثبت به نفع تأييد حكم رئيس باشد، به اين شرح:‌

رئيس: كساني كه موافق تأييد حكم رئيس هستند بگويند: آري. . . كساني كه مخالف حكم رئيس هستند بگويند:‌ خير. . .

پس از اعلام نتيجه‌ي آراء، كار طبق وضعيت موجود بعد از اقدام بر اساس فرجام از سرگرفته مي‌شود.