عصر روز پنجشنبه ۱۷ خرداد ماه دو سال پیش، نخستین نشست هسته اولیه گروهی که بعدها، انجمن گسترش سواد دموکراسی (گِسِدِ) را بنیاد نهادند، در دفتر کارگاه‌های آموزش دستورنامه رابرت (کادرها) برگزار شد. طی دو سال گذشته، نشست‌های هفتگی اعضای این انجمن که در حال حاضر ۲۰ نفر هستند، بدون وقفه برگزار شده است. و اکنون پیش‌نویس برنامه ۵ ساله این انجمن، به این وسیله، در اختیار افکار عمومی قرار می‌گیرد.

هدف اعلام شده انجمن گِسِدِ «آموزش، تمرین و ترویج سواد دموکراسی (به روایت دستورنامه رابرت) در انواع مجامع تصمیم‌گیری و تربیت کادر برای تحقق این هدف» است. اما هدف اصلی این انجمن طی ۵ سال آینده این است که تضمین کند تمام انواع مجامع تصمیم‌گیری در سطح ملی با این قواعد آشنا شده باشند و دست‌کم مبرم‌ترین قواعد ادراه مجامع تصمیم‌گیری را رعایت کنند. برای تحقق این هدف ملی، انجمن گسد چه باید بکند؟‌ سند برنامه، برای تحقق این هدف کلان، سه هدف تعریف کرده است که هر کدام چند زیر‌هدف (در مجموع دوازده زیرهدف)‌ و پنجاه و هفت راهکار دارند.

ارزش‌های بنیادینی که اعضای انجمن باور دارند یا لازم است باور داشته باشند، در پنح بند صورت‌بندی شده است که همه به نحوی به تعهد نسبت به ترویج همین قواعد مربوط می‌شوند.

نقاط قوت و ضعف انجمن گِسِدِ، و نیز، فرصت‌ها و تهدیدهای میحط پیرامونی انجمن نیز از منظر چشم‌انداز سند تحلیل شده است و به نحوی نقش یک مرامنامه یا مانیفست را برای انجمن ایفا می‌کند.

انتظار می‌رود تمام جامعه/انجمن/سازمان‌هایی که طی ۱۵ سال گذشته در دفتر کادرها تأسیس شده‌اند و اکنون فعال یا غیرفعال هستند، بتوانند در پرتو تجربه انجمن گسترش سواد دموکراسی نسبت به تدوین سند برنامه ۵ ساله خود اقدام کنند. هرچند، تدوین سند جای تعهد به اجرای آن را نخواهد گرفت و باید منتظر ماند و دید اعضای انجمن گسترش سواد دموکراسی در عرصه اجرای این برنامه نیز پیشتاز خواهند بود یا نه؟

در ادامه، فهرست مطالب «پیش‌نویس برنامه استراتژیک انجمن گسترش سواد دموکراسی» تقدیم می‌شود. علاقمندانی که مایلند متن پی‌دی‌افی یا کاغذی این سند را دریافت کنند می‌توانند خانم نرگس ظریفیان دبیر انجمن گِسِدِ (۰۹۳۶۴۸۸۲۶۲۲) تماس بگیرند. اما فهرست مطالب:

۱. طرح مسئله

در بیستمین نشست گروه بنیان‌گذاران کانون اصلی که ساعت ۵ بعد از ظهر روز چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ در دفتر کارگاه‌های آموزش دستورنامه رابرت (دفتر کادرها)‌برگزار شد، پس از بررسی سناریوهای محتمل آتش‌بس متزلزل فعلی و آینده حاکمیت پاسداران در ایران، بخش‌های آماده‌شده پیش‌نویس اساسنامه کانون اصلی پیش‌نویس اساسنامه کانون اصلی مورد بررسی قرار گرفت.

براساس این سند، برای کانون اصلی چهار نوع عضو پیش‌بینی شده است: ۱. عضو ناظر، ۲. عضو کامل، ۳. عضو معلم، و ۴. عضو مربی.

موضوع این نوشته بررسی و مقایسه شرایط، حقوق و تکالیف انواع عضو کانون اصلی نیست. اما اشاره به این نکته لازم است که رکن مسؤل احراز صلاحیت اعضای معلم و مربی، نهاد جدیدی به نام «شورای مرجعیت» است.

در پیش‌نویس اساسنامه کانون اصلی، «عضو معلم» این چنین تعریف شده است:‌

عضو معلم عضوی است که از «شورای مرجعیت (پروفشنال)» گواهینامه آموزش قواعد دستورنامه رابرت را کسب کرده باشد.

عضو مربی نیز در پیش‌نویس اسنامه کانون اصلی به این شرح توضیف شده است:

عضو مربی، عضو معلمی است که از «شورای مرجعیت» گواهینامه اجتهاد (پروفشنال) کسب کرده باشد.

بدیهی است که همین «شورای مرجعیت» حق خواهد داشت گواهینامه هر عضو معلم و مربی را که فاقد صلاحیت تشخیص دهد ابطال کند.

پس از قرائت پیش‌نویس اساسنامه در بیستمین نشست بنیان‌گذاران کانون اصلی این مسئله مطرح شد که «شورای مرجعیت» چیست؟ و چرا برای اصطلاح‌ «بورد پروفشنال» و «پروفشنال» از اصطلاحات «شورای مرجعیت» و «اجتهاد» استفاده شده است که در میان روحانیون رواج دارد؟‌

در بیستمین نشست بنیان‌گذاران کانون اصلی به این پرسش‌ها پاسخ داده شد. نوشته‌ای که در ادامه تقدیم می‌شود، فشرده آن مطالب را تقدیم علاقمندان می‌کند.

در دهمین نشست گروه بنیان‌گذاران «کانون اصلی» که عصر روز چهارشنبه ۱۰ دی ماه ۱۴۰۴ در دفتر کارگاه‌های آموزش دستورنامه رابرت (دفتر کادرها) برگزار شد، این پیشنهاد به تصویب رسید که کمیته‌ای یک نفره مرکب از آقای داود حسین براساس نظرات ارایه شده از سوی بنیان‌گذاران کانون اصلی و با توجه به رهنمودهایی که در فصل ۱۸ کتاب دستورنامه رابرت در خصوص روش تدوین اساسنامه مطرح شده است، و همچنین با توجه به تجربه‌های کانون‌های مشابه، پیش‌نویس اساسنامه کانون اصلی را تدوین کند و برای تصویب به گروه بنیان‌گذاران کانون اصلی ارایه دهد. نوشته‌ای که در پی این مقدمه کوتاه تقدیم می‌شود بخشی از پیش‌نویس اساسنامه کانون اصلی است. با این امید که متن کامل این اساسنامه در فردایی بهتر و روشن‌تر از این سال‌ها بررسی و تصویب شود.

به امید آن روز

یکی از اعضای «سازمان موقت حامیان تأسیس انجمن‌های طراز نوین شهر و روستا» پیشنهاد کرده است که نشست فوق‌العاده‌‌ی این سازمان ساعت ۲۰ روز سه‌شنبه ۲۳ دی ماه ۱۴۰۴ به صورت غیرحضوری برای اجرای یک دستورکار خاص فراخوان شود. این پیشنهاد مورد حمایت یک عضو دیگر قرار گرفته است و انتظار می‌رود نشست مورد نظر در موعد مقرر دعوت به دستور شود.

این پیشنهاد «با توجه به احتمال گسترش تظاهرات اعتراضی مردم و ضرورت تدوین راه‌نقشه گذار مسالمت‌آمیز از وضعیت موجود به وضعیت مطلوب» مطرح شده است.

نظر به اهمیت این اقدام، متن کامل قطعنمامه پیشنهادی از رسانه داخلی سازمان موقت حامیان تأسیس انجمن‌های طراز نوین شهر و روستا» نقل می‌شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر در باره فعالیت‌های این سازمان به این لینک مراجعه کنید:‌

اما متن قطعنامه:

«گروه بنیان‌گذارن انجمن اصلی» در دهمین نشست خود که ساعت ۵ بعد از ظهر روز چهارشنبه ۱۰ دی ماه ۱۴۰۴ به صورت حضوری و غیرحضوری دعوت به دستور شده بود، تصمیم گرفتند به جای «انجمن »، «کانون» تشکیل دهند. «کانون» با «انجمن» چه فرقی دارد؟ و این تصمیم برای «تجربه یک جهش فرهنگی» و آینده ایران چه اهمیتی خواهد داشت؟‌ نوشته‌ای که پس از این مقدمه کوتاه خواهد آمد به این پرسش‌ها می‌پردازد. اما پیش‌ از آن؛

خاطر نشان می‌کند که تا کنون از میان ۷۴ نفری که برای بنیان‌گذاری انجمن اصلی دعوت شده بوند ۲۳ نفر اساسنامه گروه بنیان‌گذاران را امضا کرده‌اند و در دهمین نشست این گروه ۱۳ نفر از آنان حضور یافته بودند: ۱) محمدطاهر آهنگری عضو انجمن گسترش سواد دموکراسی و عضو گروه بازآفرینی حزب فرزندان ایران، ۲) جواد اسماعیلی که برای نخستین بار در نشست‌های گروه بنین‌گذاران شرک کرده بود، ۳) رسول بابارضا عضو گروه بنین‌گذاران انجمن تعلیمات اجتماعی کودکان (تاک)،‌ ۴) ابوالفضل بازرگان مسؤل کمیته اجرایی نهضت آزادی ایران و عضو گروه بنیان‌گذاران انجمن اصلی، ۵) شهرام جلاج، عضو انجمن گسترش سواد دموکراسی و انجمن اصلاح نظام‌ قانون‌گذاری در پرتو علم حقوق پارلمانی، ۶) محمد داوری سخنگوی سازمان معلمان ایرن و عضو گروه بنیان‌گذاران انجمن اصلاح ساختاری احزاب سیاسی (اساس)، ۷) علی شعبانی عضو گروه بنیان‌گذاران اصلی، ۸) نرگس ظریفیان دبیر انجمن گسترش سواد دموکراسی و نیز دبیر گروه بازآفرینی «تشکل حامیان برابری معلولان»، ۹) شهریار علیپور عضو سازمان موقت حامیان تأسیس انجمن‌های طراز نوین شهر و روستا و بنیان‌گذار «کارگاه جهش فرهنگی در تأتر»، ۱۰) ابوالفضل علی‌آبادی عضو انجمن اصلاح نظام‌ قانون‌گذاری در پرتو علم حقوق پارلمانی، ۱۱) محمد قائم مقامی عضو انجمن گسترش سوداد دموکراسی، ۱۲) فاطمه منصور زاده از مسؤلان حوزه اصفهان سازمان معلمان ایران و عضو گروه بنیان‌گذاران انجمن تعلیمات اجتماعی کودکان و ۱۳) داود حسین تسهیل‌گر تأسیس انجمن‌های طراز نوین.

همانطور که ملاحظه می‌کنید، بخش قابل توجهی از حاضران در دهمین نشست گروه بنیان‌گذاران انجمن اصلی در یک یا چند انجمن و سازمان دیگر که براساس دستورنامه رابرت فعالیت می‌کنند عضو هستند و همین واقعیت ضرورت تأسیس کانون به جای انجمن را نشان می‌دهد.

در دهمین نشست گروه بنیان‌گذاران انجمن اصلی - که از این پس باید آن را موقتاً «گروه بنیان‌گذارن کانون اصلی» نامید - به کمیته‌ای یک نفره مأموریت داده شد تا فهرست تمام پرسش‌های احتمالی را که باید در نشست‌های آتی گروه بنیان‌گذاران کانون اصلی مورد مشورت قرار بگیرد تهیه کند و ارایه دهد. پس از همفکری گروهی در مورد این پرسش‌ها، پیش‌نویس اساسنامه کانون اصلی تهیه خواهد شد.

پس از این مقدمه به پرسش‌های مطرح شده می‌پردازییم:

همزمان با برگزاری شانزدهمین نشست هسته اولیه بازآفرینی حزب فرزندان ایران در نخستین روز زمستان ۱۴۰۴، گروه بازآفرینی این حزب نیز تأسیس شد و به این ترتیب، سومین مرحله از مراحل تجربه بازآفرینی یک ساختار مستقر کلید خورد.

خاطر نشان می‌شود مرحله نخست روند بازآفرینی حزب فرزندان ایران روز چهارشنبه ۵ اردیبهشت ماه ۱۴۰۳ آغاز شد که آقای جمشید ایرانی دبیرکل این حزب برای نخستین بار با قواعد دموکراسی مواجه شد. بیش از یک سال تلاش لازم بود تا دبیرکل حزب بتواند قواعد دموکراسی را به تعدادی از کادرهای حزب معرفی کند و آنان را مجاب سازد تا هسته اولیه بازآفرینی حزب را روز دوشنبه ۳۰ تیر ماه ۱۴۰۴ تشکیل دهند و به این ترتیب، دومین مرحله از مراحل بازآفرینی آغاز شود.

هدف هسته اولیه تأسیس گروه بازآفرینی متشکل از تعداد بیشتری از کادرهای حزب از سراسر ایران تعیین شد و به این ترتیب، عصر روز دوشنبه اول دی ماه ۱۴۰۴ و طی مراسمی که گروهی از فعالان سیاسی اجتماعی در آن حضور داشتند، گروه بازآفرینی حزب فرزندان ایران تشکیل شد و به این ترتیب سومین مرحله از مراحل بازآفرینی این حزب کلید خورد.

گفتنی است که در مرحله اول، دبیرکل به عنوان میزبان،‌ اعضای هسته اولیه را به عنوان مهمان دعوت کرد، و در مرحله دوم، هسته اولیه، به عنوان میزبان، اعضای گروه بازآفرینی را به عنوان مهمان دعوت کرد تا در مجمع‌ مؤسس گروه بازآقرینی شرکت کنند و در مرحله بعد، نوبت گروه بازآفرینی خواهد بود که نمایندگان حوزه‌های محلی حزب فرزندان ایران را که قرار است براساس موازین دموکراسی تشکیل شوند، برای تأسیس کنوانسیون حزب فرزندان ایران دعوت کند.

نیازی به گفتن نیست که تمام این مراحل طبق قواعد عقلی و منطقی و منصفانه‌ای انجام شده است که در کتاب دستورنامه رابرت تشریح و تبیین شده است و تک‌تک قواعد، پیش از آن که به اجرا درآیند، برای تمام حاضران در نشست تشریح شده است و پس از آن که تمام آنان با آن قاعده موافقت کرده‌اند، طبق آن قاعده عمل شده است. به این ترتیب، سرتاسر فرایند بازآفرینی این حزب، مانند فرایند بازآفرینی سایر ساختارهای مستقر، تمرین دسته‌جمعی قواعد دمکراسی بوده است.

علاقمندانی که مایلیند با تاریخچه بازآفرینی حزب فرزندان ایران، از ابتدا تا اینجا، آشنا شوند می‌توانند به نخستین کتاب از مجموعه بازآفرینی ساختارهای مستقر مراجعه کنند که با عنوان اصلی «بازآفرینی حزب فرزندان ایران» در آخرین روز پاییز سال ۱۴۰۴ منتشر شده است.

نوشته‌ای که در ادامه می‌آید گزارشی است از مراسم تأسیس «گروه بازآفرینی حزب فرزندان ایران» که به گواهی کسانی که در آن شرکت کردند، سرتاسرش یک کارگاه آموزشی جذاب و عملی برای تمرین دسته‌جمعی قواعد دموکراسی بود.

ضمن تشکر از خانم نرگس ظریفیان که عکاسی این مراسم را برعهده داشت، ضچند قطعه عکس از این مراسم نیز تقدیم شده است. با هم بخوانیم و ببینیم:‌

در حالی که قرار است مراسم تأسیس «گروه بازآفرینی حزب فرزندان ایران براساس موازین دموکراسی» شامگاه نخستین روز دی ماه سال ۱۴۰۴ (فردا) با حضور حدود ۶۰ نفر از فعالان سیاسی‌اجتماعی در دفتر کارگاه‌های آموزش دستورنامه رابرت (دفتر کادرها) برگزار شود، نخستین کتابچه از زیرمجموعه‌ی «بازآفرینی ساختارهای مستقر» که ماجرای دومین مرحله از مراحل بازافرینی این حزب را روایت کرده است، در ۸۰ صفحه منتشر شد.

این کتابچه، در اصل، «روزشمار رویدادهایی» است که از روز ۵ اردیبهشت ۱۴۰۳ تا امروز سبب شده‌اند تا یک حرکت اجتماعی در دورن یک ساختار مستقرـ «حزب فرزندان ایران» ـ برای بازآفرینی مناسبات و روابط بین اعضای این مجموعه براساس قواعدی که درستی آن‌ها بداهتاٍ آشکار است، آغاز شود. به قول ارسطوی بزرگ،‌ علل اربعه این حرکت اجتماعی چیستند؟ و چطور عمل می‌کنند؟‌ و بسیار مهم‌تر، از این نخستین تجربه بازآفرینی یک ساختار مستقر چه درس‌هایی می‌توان برای بازآفرینی ساختارهای بزرگتر و پیجیده‌تر فرا گرفت؟ در پیشگفتار این کتاب کوچک، تا حدی به این پرسش‌ها هم فکر شده است.

در ادامه این نوشته فهرست مطالب این کتاب کوچک تقدیم شده است.

برای دریافت متن کاغذی یا الکترونیکی این کتاب‌ها با شماره تلفن ۸۸۹۱۱۰۱۷ و ۰۹۳۵۶۵۲۸۶۱۱تماس بگیرید یا تلگرام بزنید یا واتساپ کنید.

برای آشنایی بیشتر با سایر کتاب‌های «تجربه یک جهش فرهنگی» می‌توانید به بخش «کتاب کادرها» در این وب سایت مراجعه کنید.

و فهرست مطالب این کتابچه:

در هشتمین نشست «گروه بنیان‌گذارن انجمن اصلی» که ساعت ۵ بعد از ظهر روز چهارشنبه ۵ آذر ۱۴۰۴ به صورت حضوری و غیرحضوری در دفتر کارگاه‌های آموزش دستورنامه رابرت (کادرها) دعوت به دستور شد، پیشنهاد قیام به کمیته کل برای بررسی وضعیت عضویت در انجمن اصلی به تصویب رسید و زیرکمیته‌ای چهار نفره متشکل از آقایان شهرام حلاج، مجتبی امیری، داود حسین و ابوالفضل علی‌آبادی مأموریت یافت تا براساس مطالب مطرح شده در کمیته کل، قطعنامه پیش‌نویس ماده سه اساسنامه انجمن اصلی (در باره عضویت) را تهیه کند و برای بررسی و تصویب به نشست آتی گروه بنیان‌گذاران انجمن اصلی ارایه دهد.

در این نشست همچنین پیشنهاد آقای محمدحسین بنی‌اسدی دبیرکل «نهضت آزادی ایران» مبنی برتغییر روزهای برگزاری نشست‌های عادی گروه بنیان‌گذاران انجمن اصلی از چهارشنبه‌های اول و سوم به چهارشنبه‌های دوم و چهارم هر ماه به تصویب رسید. خاطر نشان می‌کند از آنجا که این پیشنهاد ماهیت اساسنامه‌ای داشت،‌ اخطار قبلی آن در فراخوان نشست صادر شده بود و آقای ابوالفضل بازرگان مسؤل هماهنگی هیأت اجرایی «نهضت آزادی ایران» نیز از آن حمایت کرده بود. به این ترتیب، نشست بعدی گروه بنیان‌گذاران روز چهارشنبه ۲۶ آذر ۱۴۰۴ برگزار خواهد شد.

خاطر نشان می‌شود در نهمین نشست گروه بناین‌گذارن انجمن اصلی خانم‌ها نرگس ظریفیان دبیر «انجمن گسترش سواد دموکراسی» و فاطمه منصورزاده یکی از مسؤلان حوزه اصفهان «سازمان معلمان ایران» و عضو گروه بنیان‌گذاران انجمن «تعلیمات اجتماعی کودکان» (تاک)‌، و آقایان مجتبی امیری عضو گروه بنیان‌گذاران «انجمن ارتقای پروفشن‌گرایی در مدیریت»، شهرام حلاج عضو گروه بنیان‌گذاران «انجمن نظارت مردم برقراردادهای عمومی» و نیز عضو «انجمن اصلاح نظام قانون‌گذاری» و عضو «انجمن گسترش سواد دموکراسی»، محمد داوری سخنگوی «سازمن معلمان ایران» و عضو بنیان‌گذاران «انجمن اصلاح ساختاری احزاب سیاسی» (اساس)، رسول بابارضا عضو گروه بنیان‌گذاران «انجمن تعلیمات اجتماعی کودکان» (تاک)، سهیل فاضلی عضو گروه بنیان‌گذاران «انجمن ترویج دستور شرف» و دبیر این گروه،‌ ابوالفضل علی‌آبادی عضو «انجمن اصلاح نظام قانون گذاری»، محمد قايم‌مقامی عضو «انجمن گسترش سواد دموکراسی»، پیمان رحیم‌‌ی‌نژاد عضو هیأت امنای محله هزار‌ سنگ (کوهشار)، و داود حسین حضور داشتند.

تأکید بر درج سمت‌ها و مسؤلیت‌های کسانی که در هشتمین نشست گروه بنیان‌گذارن انجمن اصلی شرکت کرده بودند، آگاهنه و عمدی است. این امر نشان می‌دهد بسیاری از کسانی که قرار است به عنوان بنیان‌گذار، «انجمن اصلی» را تأسیس کنند، در یک یا چند انجمن و سازمان دیگر که به نحوی در امر ترویج قواعد دموکراسی (به روایت دستورنامه رابرت) فعالیت می‌کنند، عضو هستند. از همین رو، ایده تأسیس «کانون انجمن‌های اصلی اختصاصی» (نام موقت) را باید جدی گرفت.

نوشته‌ای که در ادامه تقدیم می‌شود می‌کوشد جنبه‌های مختلف این ایده را بررسی کند و تفاوت‌های بین «کانون/کنوانسیون» با «انجمن/اسمبلی» را توضیح دهد؛ به این امید که به گفتگوی درون‌سازمانی در باب معماری «انجمن اصلی» دامن بزند:

در نوزدهمین نشست «انجمن گسترش سواد دموکراسی» که ساعت ۱۶ روز پنجشنبه ۲۰ آذر ماه ۱۴۰۴ به صورت حضوری و غیرحضوری برگزار شده بود، پیش‌نویس «راهنمای برگزاری کارگاه‌های آشنایی با قواعد دمکراسی» در ۱۰ بند مطرح شد و مورد بررسی قرار گرفت.

به نظر می‌رسد یکی از ویژگی‌های جوامع مدرن این باشد که اعضای این سازمان‌ها براساس قواعد و رویه‌های مکتوبی عمل می‌کنند که خودشان و براساس توافق خودشان آن‌ها را به مثابه «قانون» به تصویب می‌رساند و طبق توافق خودشان آن‌ها را اصلاح می‌کنند. از این منظر، ساخت «جوامع مردم خودقانون‌گذار» (دموکراسی حقیقی) مستلزم این است که اعضای این جوامع مهارت نستباٍ پیجیده تدوین قواعد ناظر بر خودشان را کسب کرده باشند. به همین خاطر، در نشست‌های انجمن گسترش سواد دموکراسی، و سایر انجمن‌هایی که در چارچوب «تجربه یک جهش فرهنگی» و براساس موازین دموکراسی تأسیس و مدیریت می‌شود، تلاش خواهد شد تا هر فرصتی به یک تجربه آموزشی برای ارتقای مهارت ساخت جوامع مردم خودقانون‌گذار بدل شود. راهنمای برگزاری کارگاه‌های آشنایی با قواعد دموکراسی هم در راستای تحقق این هدف ضمنی هم بوده است.

خاطر نشان می‌شود در پی برگزاری دو کارگاه آشنایی با قواعد دموکراسی به همت انجمن گسترش سواد دوکراسی و تدارک برگزاری سومین کارگاه که از روز شنبه ۲۲ آذر ماه ۱۴۰۴ فعالیت خود را شروع خواهد کرد، تجربه‌های بسیار ارزشمندی کسب شد که لازم بود در قالب یک جزوه راهنما مدون شود تا با انباشت تجربه ها از هدر رفتن سرمایه‌های اجتماعی پیش‌گیری شود.

متنی که در ادامه تقدیم می‌شود پیش‌نویس «راهنمای برگزاری کارگاه‌های آشنایی با قواعد دموکراسی» است که در نوزدهمین نشست انجمن گسترش سواد دموکراسی مطرح شد و ادامه بررسی و تصویب آن به نشست بعدی موکول شد.

نکته قابل ذکر دیگر این که در بند ۴ این راهنما برای نخستین بار از اصطلاح «شورای مرجمعیت» به عنوان معادل فارسی برای اصطلاح «بورد پروفشنال» استفاده شده است و باید دید که ـ به خصوص با توجه به مباحثی که در پروفشن روحانیت در این زمینه شده و می‌شود ـ مورد قبول طبع ایرانیان قرار خواهد گرفت یا نه.

در باره معنا و سازوکار «شورای مرجعیت» در پروفشن «پارلمانتارین‌ها» به عنوان «کادرهای دموکراسی» از سوی یکی از اعضای حاضر در این نشست سؤال شد و در پاسخ به این پرسش نکات مهمی مطرح شد که می‌تواند مفاد یک مقاله مستقل باشد که ـ گوش شیطان کر ـ در آینده تقدیم علاقمندان خواهد شد. تا آن زمان، متن راهنمای برگزاری کارگاه‌های آشنایی با قواعد دموکراسی به عنوان نمونه‌ی سندی از این دست تقدیم می‌شو. با هم می‌خوانیم: